Η συνέντευξη που έδωσα σήμερα στον Γιώργο Σταματόπουλο για την εκπομπή Πρόσωπα στον Flash 96. Θα μεταδωθεί το Σάββατο, 1/3 στις 11:00 (νομίζω).

Τώρα που την άκουσα, θα μπορούσα και καλύτερα… Στην επόμενη :-)

* download MP3 [διάρκεια 27:04, 25.78 MB]
* RSS feed, προσθήκη στο iTunes
* email: radio@vrypan.net - voice mail: +30 213 00 22 810

Για τους ανυπόμονους που στέλνουν μηνύματα ότι “έχω ανοίξει το blog μου εδώ και 2 μήνες, αλλά δεν με διαβάζει κανείς, βάλε ένα link να με βρουν”, “εμένα με αποκλείουν γιατί δεν τους αρέσει που λέω την αλήθεια”, κ.λ., αυτά είναι τα δικά μου στατιστικά (subscribers στο feed).

Δυστυχώς δεν έχω στατιστικά από το 2003 που ξεκίνησε το blog, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το διάβαζα μόνο εγώ.

Υπάρχουν άλλοι bloggers που κατάφεραν σε πολύ μικρότερο χρόνο να γίνουν πολύ πιο γνωστοί και να έχουν πολύ μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, απλά εγώ δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να ρωτήσετε. Η δική μου λογική είναι ότι γράφεις στο blog σου ό,τι θέλεις και ίσως κάποια στιγμή να βρεθούν και άλλοι που να θέλουν να το διαβάσουν.[*]

–
[*] παρηγοριά για όσους απεγνωσμένα ψάχνουν “αναγνώριση”: η αλήθεια είναι ότι το 2008 υπάρχουν πολλοί περισσότεροι πιθανοί αναγνώστες σε σχέση με το 2003.

Προχθές, στην συνάντηση που οργάνωσα μεταξύ των bloggers από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ ήρθε και μία κοπέλα που ενδιαφέρεται να κάνει μία εύρευνα για τα blogs. Συμπαθητική κοπέλα, συμμετείχε στην συζήτηση, αλλά είχα συχνά την εντύπωση ότι μας παρατηρούσε. Μπήκα στον πειρασμό να της μιλήσω για το πώς ένα blog αλλάζει καθώς αυξάνονται οι αναγνώστες του.

Της είπα ότι για παράδειγμα, από κάποια στιγμή και μετά κάποιοι περιμένουν να γράψεις, να απαντήσεις, να σχολιάσεις. Αισθάνεσαι ότι το τί γράφεις αλλά ακόμη και το τί δεν γράφεις ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους.

Μου ξαναθύμισε το θέμα η αγαπητή coolplatanos με ένα σχόλιό της σε προηγούμενο post (”μιλάτε πολύ τεχνικά”, μου γράφει) που μου θύμισε ότι το ίδιο σχόλιο μου έχουν κάνει πολλοί άλλοι. Υπάρχουν και άλλοι που μου λένε “γιατί δεν μου απαντάς στο σχόλιο που σου άφησα” (υπονοώντας ότι έχω κάποια υποχρέωση).

Υπάρχουν διάφορες λειτουργίες που μπορεί να καλύψει ένα blog. Το συγκεκριμένο είναι ο δικός μου προσωπικός χώρος. Είναι το στέκι για τους φίλους μου (ακόμη και αυτούς που δεν ξέρω). Μιλάω για τα πράγματα που με ενδιαφέρουν, με τον τρόπο που τα αντιλαμβάνομαι. Το ότι οι συζητήσεις γίνονται δημόσια, δεν σημαίνει ότι δεν είναι και προσωπικές.

Έχουμε συνηθίσει ο δημόσιος λόγος να απευθύνεται σε όλους. Όταν γράφεις σε μία εφημερίδα δεν μπορείς να έχεις στο κείμενο και μία πρόταση που να λέει “vri-pi-da θα σου εξηγήσω μεθαύριο που θα τα πούμε από κοντά”. Σε μία συνέντευξη τύπου ενός πολιτικού, δεν μπορεί αυτός να πει σε ένα δημοσιογράφο “βαριέμαι να σου απαντήσω, αλλά μου θύμισες μία ιστορία, κάτσε να σου την πω” (αν και θα ήθελα να το δώ αυτό :-), ούτε να πει “σήμερα είμαι πολύ κουρασμένος, θα απαντήσω μόνο στην ερώτηση του Νίκου που είναι φίλος” ή “αυτά βαριέμαι να τα εξηγήσω, ρωτήστε κάποιον άλλο που τα εξηγεί καλύτερα”.

Εδώ μπορώ. Όπως μπορώ και να αφήσω μία συζήτηση αν θεωρώ ότι κατέληξε κουραστική. Δεν έχω κάποια υποχρέωση να συνεχίζω να προσπαθώ να πείσω κάποιον που προφανώς είναι σε άλλο μήκος κύματος. Ούτε έχω υποχρέωση να συμπεριφέρομαι σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν φίλοι παλιοί, φίλοι πιο πρόσφατοι, αγαπημένα πρόσωπα, ενδιαφέροντες άγνωστοι και ακάλεστοι. Προφανώς με τον καθένα μιλάω διαφορετικά, έχω διαφορετικά όρια, διαφορετικούς κώδικες -και εσείς μιλάτε μεταξύ σας, ο καθένας διαφορετικά.

Αν και αρκετές φορές το “τί ζητάνε οι αναγνώστες” με επηρρεάζει (στην επιλογή του θέματος, στον τρόπο που το καλύπτω κ.λ.), γενικά προσπαθώ να γράφω έχοντας στο μυαλό μου ότι με διαβάζω εγώ και οι φίλοι μου και όχι ότι αυτό που γράφω είναι πρωτοσέλιδο κρεμασμένο στα περίπτερα όλης της Ελλάδας.

Αν πρέπει να παρομοιάσετε τους κώδικες επικοινωνίας και τους κανόνες συμπεριφοράς που ισχύουν στο vrypan|net|weblog με κάτι, θεωρείστε το ένα ανοικτό πάρτι στο σπίτι μου [*], όχι συνέντευξη τύπου ή άρθρο σε αφημερίδα.

Θα προσπαθώ να το κρατήσω έτσι.

–
[*] αξίζει να διαβάσετε το Revised Comment Policy του Shel Israel που εκφράζει παρόμοιες ιδέες.

Δευτέρα, 21/1, ΕΤ-1 20:00. Πιστεύω ότι ο Μανώλης έχει κάνει καλή δουλειά.

Στο σχετικό δελτίο τύπου διαβάζω:

Στην ταινία μιλούν οι blogger old-boy, ψιλικατζού, G700, chaka-khan, murplej@ne, Παναγιώτης Βρυώνης (αυτό το ήξερα… βλ. σχετικό podcast), ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης, οι δημοσιογράφοι Αντρέας Παναγόπουλος και Γκάζι Καπλάνι, ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Πιλάβιος, ο εκδότης Διονύσης Μαραθιάς, και ο Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Dan Gillmor.