Όταν γεράσω…

Θέλω να γίνω ένας από αυτούς τους γέροντες που είναι 100 χρονών και κοιτάνε καλοσυνάτα τα πιτσιρίκια και τους έφηβους να ζούν με τον δικό τους τρόπο, να βάζουν τα δικά τους όρια, να έχουν τους δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας και χαμογελάνε.

Θέλω να λέω από μέσα μου πονηρά “για δες, τα ίδια κάναμε και εμείς, αλλά με άλλο τρόπο”.

Θέλω να μπορώ να διακρίνω τα όνειρά τους, άσχετα με το αν θα φοράνε σκισμένα τζιν, χρυσές φουτουριστικές φόρμες, χλαμύδες ή θα κυκλοφορούν γυμνοί.

Θεέ μου, μην με κάνεις από αυτούς τους στριμένους γέρους με απωθημένα που κουνάνε επικριτικά το κεφάλι τους λέγοντας φράσεις όπως “πού καταντήσαμε”, “πού πάμε” και “εμείς στην εποχή μας”…

Πές τα Κωσταντίνα!

–
Υ.Γ. Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο μετά από πολλά χρόνια και έχω γίνει το ένα ή το άλλο, θύμησέ το μου, σε παρακαλώ…

Με χαρά μου είδα το blog του Ευάγγελου Βενιζέλου που ξεκίνησε πριν από μερικές μέρες. Όπως με χαρά είχα δει και αυτό του Μίμη Ανδρουλάκη [1] [2]. Και λέω με χαρά, όχι γιατί συμφωνώ απαραίτητα με τις πολιτικές τους θέσεις, αλλά διότι η άμμεση πρόσβαση στους φορείς της εξουσίας από τους πολίτες σίγουρα ενισχύει την δημοκρατία.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση στα πολιτικά blogs είναι ότι από πλευράς links είναι… ανάδελφα :-) Παρατηρήστε τα links τους, τόσο στο sidebar όσο και μέσα στα κείμενά τους… Από ανύπαρκτα έως ανούσια. Link στο κόμμα, άντε και κανένα link σε κάποιο διεθνές forum ή σε κάποιο άλλο site του κόμματος. Δεν έχουν φίλους; Δεν έχουν άλλους πολιτικούς (έλληνες και μή) που θεωρούν ότι θα άξιζε να διαβάσουμε;

Δεν τα γράφω αυτά με καυστική διάθεση. Καταλαβαίνω απόλυτα τον φόβο να ταυτιστούν με τις απόψεις κάποιου άλλου ή να μην θέλουν να φέρουν ευθύνη για τα λεγόμενα τρίτων, όπως και το ότι βρίσκονται σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο δεν θέλουν να δώσουν ίσως πόντους σε ένα ανταγωνιστή ή αντίπαλο. Είναι τα ίδια ακριβώς προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα εταιρικά sites. Όμως, από τους πολιτικούς περιμένουμε να συνεργαστούν με άλλους, θέλουμε να ξέρουμε από που αντλούν επιρροές, θέλουμε να γνωρίζουμε το “περιβάλλον” τους.

Το “blog” δεν είναι μόνο μία σειρά κειμένων. Είναι ο τρόπος που κάνεις ή που δεν κάνεις moderation, είναι ο τρόπος που απαντάς ή όχι στα σχόλια, είναι οι συνδέσεις που έχεις με άλλα sites. Αγαπητοί πολιτικοί, παρακαλώ να τα λάβετε υπόψη σας αυτά, ξέρω ότι αργά ή γρήγορα οι ψηφοφόροι σας θα αρχίσουν να τα λαμβάνουν.

Α, και κάτι άλλο. Πείστε μας ότι δεν περιμένετε να σας διαβάζουμε μόνο εμείς, αλλά ότι μας διαβάζετε (αν μας διαβάζετε) και εσείς. Αφήστε τα σχόλιά σας ή σχολιάστε στο blog σας κάτι που διαβάσατε σε ένα άλλο blog (και φροντίστε να βάλετε link για το άρθρο). Γιατί, δεν έχω ακούσει κανένα πολιτικό να διαφημίζει ότι “μιλάει”, όλοι λέτε ότι “ακούτε”, έτσι δεν είναι;
—

[1] Βέβαια, το αν και πώς θα μπορέσουν οι “παλαιοί” πολιτικοί να διαχειριστούν αυτή την άμμεση έκθεση και επικοινωνία είναι άλλο θέμα. Μέχρι τώρα, προγραμμάτιζαν οι ίδιοι το πότε θα κυκλοφορήσουν στον δρόμο, αποφάσιζαν οι σύμβουλοί τους πού θα κυκλοφορήσουν κ.λ. Τώρα μπορώ να βάλω ένα comment στο blog τους ή να τους στείλω mail. Θα μου πείτε ότι και moderation μπορούν να κάνουν και το mail μου να αγνοήσουν. Όμως και αυτό είναι μία πολιτική πράξη. Θα περιμένω λίγο πριν τους κρίνω σε αυτούς τους τομείς, ίσως να τα καταφέρουν καλύτερα από ό,τι νομίζω.

[2] Ποιοι άλλοι έλληνες πολιτικοί διατηρούν blog; Διατηρούν είπαμε, μην μου αναφέρετε κάποιο που έχει να ανανεωθεί 2-3 χρόνια, ε; Και blog, με comments και τα όλα του, όχι ένα προσωπικό site με την φωτογραφία, το βιογραφικό τους και την τελευταία ομιλία τους στο κόμμα…

Διαβάστε το απόσπασμα από το Openess Session του IGF στο οποίο ο κ. Θοδωρής Ρουσσόπουλος δέχεται ερώτηση σχετικά με το blogme.gr στο post του Αστέρη Μασούρα.

Ενδιαφέρον έχει βέβαια όλη η συζήτηση [session minutes], θίγονται διάφορα θέματα.

Εμένα αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η αίσθηση που υπάρχει σε μερικούς ανθρώπους ότι όλα είναι θέμα “ελέγχου”: πώς θα ελέvξουμε το μέσο ώστε να μην βγαίνουν ψευδείς ειδήσεις, να υπάρχει αξιοπιστία κ.λ. Θεωρώ ότι η πρόθεση είναι καλή, αλλά ότι η λύση δεν είναι ο έλεγχος. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένη η αντίληψη της “αυθεντίας”, του σωστού και του λάθους σε μερικούς ανθρώπους που είναι αδύνατο να λειτουργήσουν σε ένα “χαοτικό” ή “άναρχο” περιβάλλον όπως αυτό διαμορφώνεται στο Internet.

Δεν έχω καταλήξει τί θα ήθελα να δω να γίνεται -θεωρήστε αυτό το post περισσότερο αφορμή για συζήτηση.

UPDATE: Το nylon.gr έχει μεταφρασμένα κάποια σημεία, μαζί με τον εύστοχο σχολιασμό του Νικού. Ρίξτε μία ματιά.

Κατά καιρούς έχει γίνει αρκετή συζήτηση σχετικά με το θέμα της ανωνυμίας στο Internet. Η πιο διαδεδομένη άποψη είναι “στο Internet μπορείς να είσαι ανώνυμος και συνεπώς ελεύθερος να εκφράζεις τις απόψεις σου”.

Θεωρώ ότι η άποψη αυτή είναι αρκετά επικίνδινη και θα έπρεπε να την υποστηρίζουμε μόνο υπό προϋποθέσεις.

Καταρχήν, συνήθως η ανωνυμία που νομίζουν ότι απολαμβάνουν οι περισσότεροι χρήστες του Internet είναι ψευδαίσθηση. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και αρκετές τεχνικές γνώσεις για να γίνει “αδύνατη” η ταυτοποίηση ενός χρήστη του Internet, ειδικά όταν αυτός έχει τακτικές δραστηριότητες (συντήρηση blog, χρήση email, forums κ.λ.). Ίσως μερικές φορές η ταυτοποίηση να είναι “δύσκολη” ή “χρονοβόρα” (έννοιες σχετικές, ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει ο ενδιαφερόμενος), αλλά σπάνια αδύνατη.

Αλλά ας πούμε ότι πρακτικά, έχουμε αυτή την επιλογή της ανωνυμίας. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις που την καταλαβαίνω π.χ.:
- δημοσιοποίηση προσωπικών βιωμάτων. Καταλαβαίνω γιατί μπορεί να θέλω να γράψω για τον κρυφό μου έρωτα ή τα κρυφά μου βίτσια ή ακόμη και τις τραυματικές μου εμπειρίες ανώνυμα -ακόμη και τις προσωπικές μου χαρές και λύπες. Και κατά κανόνα, η υπογραφή με όνοματεπώνυμο δεν προσφέρει κάτι, έτσι κι αλλιώς.
- έκφραση απόψεων σε αυταρχικά και ολιγαρχικά καθεστώτα ή περιβάλλοντα (π.χ. εγκληματικοί κύκλοι ή ακόμη και ανελεύθεροι χώροι εργασίας). Νομίζω ότι εδώ ο λόγος είναι προφανής.

Όμως, πιστεύω ότι η ανωνυμία θα έπρεπε να είναι η τελευταία λύση, ένας αναγκαίος συμβιβασμός. Εκτός και αν ζούμε σε μία κοινωνία που φοβόμαστε να πούμε δυνατά την άποψή μας, που ο μόνος τρόπος να εκφραστούμε ελεύθερα είναι φορώντας κουκούλες ή κρυμένοι πίσω από την ανωνυμία της εξέδρας και του όχλου. [1]

Η επωνυμία έρχεται μαζί με ευθύνη και η δημοκρατία βασίζεται στις ευθύνες που έχουν οι πολίτες της. Ένα ψευδώνυμο μπορεί να κρύβει δόλο ή κάποια κρυφή ατζέντα. Τα οποία βέβαια μπορούν να υπάρχουν και όταν κάποιος εκφράζει την άποψή του επώνυμα, αλλά τότε τον ακολουθούν.

Ανώνυμα, μπορώ να βγω και να πω ότι μέσα στο τάδε προϊόν βρήκα σκουλίκια, επώνυμα θα το πω μόνο αν πραγματικά μπορώ να το αποδείξω. Ανώνυμα θα μπορούσα να αποκαλύψω προσωπικά δεδομένα (”τον είδα με την ερωμένη του εκεί” ή “όταν ήταν 12 χρονών την είχαν βιάσει”) που επώνυμα θα ήταν παράνομο να κάνω. Ανώνυμα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω και για αυτό ο λόγος μου έχει μικρή αξία.

Θα προτιμούσα να βλέπω περισσότερη επωνυμία στο Internet. Θα προτιμούσα η επωνυμία να είναι η αυτόματη, η φυσιολογική επιλογή και να εξαιτάζουμε την περίπτωση της ανωνυμίας μόνο όταν χρειάζεται. Μου κάνει εντύπωση ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που προτιμούν να κρύβονται πίσω από ένα “nickname”.[2]

Και μία τελευταία σημείωση, προς όσους θέλουν να θεωρούν ότι το “citizen journalism”, η “δημοσιογραφία των πολιτών”, θα περιορίσει σημαντικά την δύναμη των παραδοσιακών μέσω ενημέρωσης. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, με όλα τα αρνητικά τους, είναι επώνυμα. Ακόμη και όταν κάποιος αρθρογραφεί ανώνυμα σε μία εφημερίδα ή ένα περιοδικό, ο επώνυμος αρχισυντάκτης ή εκδότης του εντύπου γνωρίζει την ταυτότητα του αρθρογράφου. Ακόμη και όταν ένας ρεπόρτερ δεν αποκαλύπτει τις πηγές του, ο ίδιος γράφει επώνυμα. Αν δεν έχουμε το θάρρος να υπογράφουμε τις απόψεις και τις πληροφορίες μας, αυτές δεν θα έχουν ποτέ την ίδια βαρύτητα.

–
[1] εδώ βέβαια υπάρχει ένα θέμα για το οποίο όσοι ασχολούνται με την Δικαιοσύνη θα έπρεπε να ντρέπονται: σε πολλές κοινωνίες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής) οι πολίτες φοβούνται την εμπλοκή τους σε δικαστικές υποθέσεις διότι δεν πιστεύουν ότι θα βρουν το δίκαιό τους, αλλά και διότι η ίδια η διαδικασία είναι έτσι που γνωρίζεις ότι ακόμη και αν δικαιωθείς θα έχεις χάσει (οικονομική ή επαγγελματική καταστροφή, διασυρμός, διαδικασίες που κρατούν για χρόνια κ.λ.).
[2] Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει μία ενδιάμμεση κατάσταση που προκύπτει όταν κάποιος εμφανίζεται δικτυακά με ένα ψευδώνυμο, αλλά στην “φυσική” του υπόσταση συνδέει το ψευδώνυμο αυτό με το όνομά του. Είναι η περίπτωση που δικτυακά ο “vrypan” δεν αναφέρει τα προσωπικά του στοιχεία, αλλά σε μία φυσική συνάντηση με άλλους αποκαλύπτει ότι είναι ο Παναγιώτης Βρυώνης που έχει blog ως vrypan. Από αυτή την άποψη, οι blog-οσυνατήσεις, έχουν μία αξία που δεν είχα σκεφτεί παλιότερα.

Μου το θύμησε ο Νίκος. Μία ομιλία για αυτούς που δεν φοβούνται να κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό. Ή μάλλον, κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό, παρόλο που φοβούνται.