Ποιο θα είναι το μέλλον; Ίσως αυτό…

Ζούμε συναρπαστικούς καιρούς… (ή μήπως τρομάξατε;)

[via CrunchNotes]

Επειδή ακούω τις λέξεις “κρατικό” και “δημόσιο” πολύ συχνά και άλλοι από λάθος, άλλοι εκ του πονηρού χρησιμοποιούν την μία στην θέση της άλλης: άλλο κρατικό και άλλο δημόσιο!

Δημόσιο είναι κάτι που ανήκει σε όλους, κρατικό είναι κάτι που ανήκει στο κράτος. Το να θεωρείς ότι κάτι κρατικό είναι δημόσιο είναι σαν να θεωρείς ότι επειδή έχεις μία μετοχή μίας εισηγμένης εταιρείας σου ανήκουν τα γραφεία της ή ότι μπορείς να καταναλώνεις τα προϊόντα της δωρεάν.

Ό,τι καλύτερο έχω ακούσει σχετικά με την δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα: η ομιλία του Charles Leadbeater στο TEDTalks.

Συμφωνώ απόλυτα με τον Σίμο.

Είδα χθές το So you think you can Dance, το νέο reality του MEGA.

Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι αλλοδαποί που εμφανίστηκαν, “ξένοι” που μιλούσαν ελληνικά. Ξένοι που ζουν στην Ελλάδα. Ο νεαρός από την Βραζιλία και ο άλλος από την Κούβα. Η κοπέλα από την Κένυα που χόρεψε freestyle μαζί με μία κοπέλα από την Κρήτη και ένα νεαρό Ασιάτη (νομίζω). Ωραία, ευγενικά παιδιά. Γεμάτα όρεξη. Ακτινοβολούσαν. Τα παιδιά αυτά θα ήμουν περίφανος να λένε ότι είναι έλληνες (και μάλλον κάποια από αυτά είναι). Δεν θα ντρεπόμουν να τα συστήσω σε φίλους μου από άλλες χώρες.

Σε αντίθεση με τον μίζερο ελληνάρα με το γυαλί και την δήθεν μαγκιά που ενώ ήταν άσχετος επέμενε ότι χρειάζεται μέσο για να περάσεις στον επόμενο γύρο του διαγωνισμού -γκρίνια, γκρίνια, φταίνε όλοι οι άλλοι και η άτιμη κοινωνία που με αδικεί.

Προφανώς γενικεύω, είδα και έλληνες που μου δημιούργησαν παρόμοιες θετικές εντυπώσεις.

Αλλά βρήκα μία καλή ευκαιρία για να πω ότι θέλω η χώρα μου να γίνει πιο ανοιχτή, πιο πολύχρωμη, πολυπολιτισμική. Θέλω στον δρόμο να ακούω πολλές γλώσσες, να βλέπω διαφορετικές αισθητικές, εκκλησίες, τζαμιά και συναγωγές. Θέλω η χώρα μου να είναι φιλόξενη στους ξένους αλλά και στους ντόπιους. Και έχω την εντύπωση ότι τελευταία δεν είναι για κανένα.

Ελάχιστη σχέση έχω με τον χώρο της Java, αλλά η είδηση έχει σημασία: η Microsoft προσπαθεί να πατεντάρει κάποιες λειτουργίες που το δωρεάν Java IDE BlueJ είχε από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90! Η ιστορία υπάρχει με λεπτομέριες εδώ: Microsoft patents BlueJ. (το βρήκα μέσω του cosmix)

Μου αρέσει η ιστορία. Κάποιος-κάποιοι έχοντας κίνητρα τελείως διαφορετικά από το οικονομικό όφελος δημιουργούν ένα “άυλο” αντικείμενο (ιδέα, κείμενο, πρόγραμμα, αλγόριθμο) που έχει αξιοπρόσεκτη αξία. Επιτρέπουν την ελεύθερη διανομή του και εκμετάλλευσή του από όλους. Ένας οικονομικός γίγαντας “ανακαλύπτει” ξαφνικά την αξία και προσπαθεί να αποκτήσει τους τίτλους ιδιοκτησίας. Το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο που ευνοεί αυτόν που δείχνει να μπορεί να εκμεταλλευθεί καλύτερα οικονομικά το άυλο αγαθό. (Αν μη τι άλλο, η υπεράσπιση του τίτλου ιδιοκτησίας στα δικαστήρια είναι μία οικονομικά απαιτητική διαδικασία, κάτι που μπορεί να κάνει πολύ καλύτερα αυτός που σκοπεύει να βγάλει λεφτά από αυτούς).

Η γνωστή μάχη για τα άυλα προϊόντα, τις ιδέες, τα γραπτά, τα προγράμματα, τους αλγόριθμους σε μία κοινωνία-αγορά-πολιτισμό που έχει μία στρεβλή αντίληψη για τα πνευματικά δικαιώματα. Ένα σύστημα στο οποίο πιστεύουμε ότι ο μόνος λόγος για παραγωγή πνευματικών προϊόντων είναι η εμπορική εκμετάλλευσή τους και το οποίο κατά συνέπεια προστατεύει αυτόν που μπορεί να βγάλει τα περισσότερα λεφτά από αυτά. Ένα σύστημα που πιστεύει στην παρθενογένεση των πνευματικών προϊόντων και στην απόλυτη εξουσία του δημιουργού πάνω τους.

Και όμως, αυτό το σύστημα που υποτιμάει την φήμη, την εκτίμηση και το μεράκι ως άξιο κίνητρο για την παραγωγή ιδεών και άλλων άυλων προϊόντων θεωρεί την φήμη πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο μίας εταιρείας -το ονομάζει brand equity. Ορίστε λοιπόν ο τρόπος να αντιμετωπίσουμε παρόμοια περιστατικά: Επιτίθεσαι εσύ στο άυλο δημιούργημά μας; Θα επιτεθούμε και εμείς στα άυλα περιουσιακά σου στοιχεία. Θα φωνάζουμε, θα κάνουμε χαμό. Και το καλό είναι ότι με το Internet μπορούμε να φωνάξουμε δυνατά.

Λοιπόν Microsoft;