“Βοήθεια σας παρακαλώ” από τον SykoFantiS_Bastoyni.

Έχει και συνέχεια….

–
UPDATE, 23/11/2006: ενδιαφέρον έχει η ανάλυση που κάνει το Ιστολόγιον.

Όταν γεράσω…

Θέλω να γίνω ένας από αυτούς τους γέροντες που είναι 100 χρονών και κοιτάνε καλοσυνάτα τα πιτσιρίκια και τους έφηβους να ζούν με τον δικό τους τρόπο, να βάζουν τα δικά τους όρια, να έχουν τους δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας και χαμογελάνε.

Θέλω να λέω από μέσα μου πονηρά “για δες, τα ίδια κάναμε και εμείς, αλλά με άλλο τρόπο”.

Θέλω να μπορώ να διακρίνω τα όνειρά τους, άσχετα με το αν θα φοράνε σκισμένα τζιν, χρυσές φουτουριστικές φόρμες, χλαμύδες ή θα κυκλοφορούν γυμνοί.

Θεέ μου, μην με κάνεις από αυτούς τους στριμένους γέρους με απωθημένα που κουνάνε επικριτικά το κεφάλι τους λέγοντας φράσεις όπως “πού καταντήσαμε”, “πού πάμε” και “εμείς στην εποχή μας”…

Πές τα Κωσταντίνα!

–
Υ.Γ. Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο μετά από πολλά χρόνια και έχω γίνει το ένα ή το άλλο, θύμησέ το μου, σε παρακαλώ…

Θέλω να γράψω εδώ και καιρό κάτι για τον πόλεμο που διαδραματίζεται στα σύνορα του Ισραήλ. Αλλά δεν μπορώ να καταλήξω. Δεν ξέρω “όλη την ιστορία”. Δεν μπορώ να ελένξω την πηγή των πληροφοριών που φτάνουν σε εμένα. Πολύ μπλεγμένος.

Χθές όμως, παίζοντας Civilization III (υπέροχο παιχνίδι, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ εργαλείο κατανόησης της ιστορίας) έκανα μία σκέψη που αν είναι σωστή, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν την έχω ξανακούσει:

Μπορείτε να μου αναφέρετε ένα πόλεμο που έγινε μεταξύ κρατών που είχαν ουσιαστική δημοκρατία;

Δεν εννοώ πριν τον πόλεμο. Εννοώ όταν κυρήσσονταν ο πόλεμος, να έχουν και τα 2 εμπλεκόμενα κράτη δημοκρατία.

Αν η απάντηση είναι όχι, θα συνεχίσω τον συλλογισμό μου σε επόμενο post -αν και νομίζω ότι δεν θέλει και πολλή φαντασία.

Ο Κωστής από το Σπιτάκι, έγραψε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα για το θέμα των “γνωστών σκίτσων” και όλη την συζήτηση γύρω από αυτά. Πολύπλευρο, αντικειμενικό, ψύχραιμο -με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Το άρθρο αυτό στην Austin Chronicle περιγράφει πώς το Austin (πρωτεύουσα του Τέξας) γίνεται η παγκόσμια πρωτεύουσα του wifi -και μάλιστα χωρίς χρέωση… Ενδιαφέρον, ειδικά εκεί που περιγράφεται η φιλοσοφία πίσω από το εγχείρημα.

Ο Evris έχει επιστρέψει… http://evris.vrypan.net/

Είχα καιρό να διαβάσω άρθρα όπως το Μια διαμαρτυρία την ημέρα την καφρίλα κάνει πέρα!

Όταν δεν έχεις καμία τηλεπικοινωνιακή υποδομή και αποφασίζεις να φτιάξεις, γιατί να μην χρησιμοποιήσεις το “latest and greatest”; Ενδιαφέρουσα περίπτωση: οι κάτοικοι απομονωμένων περιοχών στο Νεπάλ, εκεί που δεν υπάρχει τηλεφωνία (σταθερή ή κινητή) καταφεύγουν στην χρήση WiFi… Το σχετικό άρθρο από το BBC: http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/3744075.stm.

Ο κυριακάτικος καφές με τον Ευριπίδη κατέληξε (ως συνήθως) σε μία συγκλονιστική ιδέα: το αντίδοτο στην αποδόμηση και ανυπαρξία των τοπικών κοινωνιών (πολυκατοικία, γειτονιά, δήμος) είναι η οργάνωση μικρών “παζαριών” στο πρότυπο του αμερικανικού “yard sale”.

Δηλ. ο καθένας βγάζει “στο σφυρί” διάφορα πράγματα που δεν χρειάζεται. Ο,τιδήποτε -περιοδικά, βιβλία, δίσκους, ρούχα, έπιπλα, υπολογιστές, εργαλεία… Για παράδειγμα, ένας δήμος ή μία πολυκατοικία ανακοινώνει ότι την τάδε Κυριακή θα έχει Παζάρι. Την μέρα εκείνη, οι συμμετέχοντες κατεβάζουν στην πηλωτή, αυλή, πεζοδρόμιο (όπου βολεύει) τα πράγματα που θέλουν να πουλήσουν, με το τραπέζι και την καρέκλα τους. Κάθε πράγμα έχει απάνω ένα καρτελάκι με την τιμή.

Το κέρδος: οι άνθρωποι γνωρίζονται μεαξύ τους και με τους γείτονές τους από άλλες πολυκατοικίες. Παράλληλα ξεφωρτώνονται πράγματα που ή θα έτρωγαν για πάντα χώρο σε ντουλάπες και αποθήκες ή θα τα πετούσαν. Τέλος βρίσκουν όλοι πράγματα που χρειάζονται ή τους αρέσουν σε πολύ καλές τιμές.

Δεν έχω προλάβει να διαβάσω με προσοχή το άρθρο (wired.com), αλλά νομίζω ότι με αγγίζει και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Η ιδεολογία του “Ανοικτού Λογισμικού” επεκτείνεται (έχει ήδη γίνει) και σε άλλους τομείς. Ίσως να είναι το στοιχείο που έλλειπε από τον Rifkin όταν έγραφε το “Τέλος της Εργασίας”. Θα βρώ περισσότερα, και θα επανέλθω στο θέμα.

Open Source Moves Beyond Software - Open source is doing for mass innovation what the assembly line did for mass production. The era when collaboration replaces the corporation is coming. By Thomas Goetz from Wired magazine. [wired.com]