Εδώ και 2-3 μέρες έχω βγεί από την “συζήτηση” (με την έννοια του web 2.0 conversation, της συζήτησης που συμβαίνει μέσα από τα διάφορα blogs και τα άλλα social media). Διαβάζω που και που τί γράφεται γύρω-γύρω, αλλά σχολιάζω ελάχιστα -έως καθόλου. Και τα περισσότερα δεν τα διαβάζω, για να πω την αλήθεια. Το twitter stream τρέχει σαν τηλεόραση που έχει μείνει ανοικτή στο διπλανό δωμάτιο. Δεν είναι άσχημη αλλαγή για μερικές μέρες!

Αντίθετα, έχω “παίξει” αρκετά με το Google AppEngine -από μία προγραμματιστκή άποψη, η δραστηριότητα αυτή είναι πιο “εσωτερική”, οπότε μπορεί να πει κανείς ότι είμαι στο πνεύμα των ημερών :-) Μου αρέσει που ξανανακαλύπτω την Python και οι διάφοροι περιορισμοί που έχει το AppEngine είναι μία ευχάριστη σπαζοκεφαλιά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το Google Datastore δεν είναι RDBMS, οπότε σχεδόν οτιδήποτε σχετίζεται με τα δεδομένα μίας εφαρμογής πρέπει να το αντιμετωπίσεις διαφορετικά -ξεχάστε unique indexes, auto increment, select max(), mim(), count(), sum() κ.λ.

Κατά τα άλλα, περνάμε ήσυχα τις μέρες αυτές στην Αθήνα, που είναι πολύ πιο όμορφη όταν φεύγουν οι υπόλοιποι :-)

Πάω να ετοιμαστώ για την Ανάσταση. Άντε, Καλή Ανάσταση!

Ο κ. Ρουσόπουλος είναι σε μεγάλο βαθμό ο αρχιτέκτονας της εικόνας της κυβέρνησης και κυρίως του κ. Καραμανλή. Είναι ένας άνθρωπος που προέρχεται από τα media και ξέρει πολύ καλά πώς να τα χειρίζεται όπως έχει αποδείξει σε βάθος χρόνου. Η Ν.Δ. έκανε σημαία της την “διαπλοκή” (ατυχής όρος, αλλά αφού επικράτησε, τί να κάνουμε) όσο ήταν αντιπολίτευση. Μόλις έγινε κυβέρνηση τα πράγματα άλλαξαν. Ο σχετικός νόμος “κατά της διαπλοκής” φτιαγμένος έτσι ώστε να βρεί αντιμέτωπη την Ε.Ε., προφανώς δεν πέρασε. Η Ν.Δ. τα βρήκε με τα ΜΜΕ, οι ισοροπίες αποκαταστήθηκαν και όλα ταχτοποιήθηκαν.

Αλλά ο κ. Ρουσόπουλος, είχε την ατυχία να πέσει στην περίοδο που η καθυστερημένη τεχνολογικά ελληνική κοινωνία άρχισε να ανακαλύπτει την ελευθερία του internet και τα “νέα μέσα”: blogs, podcasts, youtube κ.λ. Ο άναρχος χαρακτήρας τους και ο αριθμός τους έκανε πολύ δύσκολο τον έλεγχό τους.

Ήταν Οκτώβριος του 2006, όταν ο κ. Ρουσόπουλος μας έδειξε την ανησυχία του για τα blogs αναφερόμενος στο θέμα του blogme.gr

Έχουμε λοιπόν ένα πρόβλημα με bloggers που μεταδίδουν ψέματα μέσω της τηλεόρασης.
– Θ. Ρουσόπουλος, 31/10/2006

Λίγους μήνες αργότερα, πέρασε “στην ζούλα” το Σ/Ν για τα ΜΜΕ (το άκουσε κανείς να συζητίεται σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα ή ήταν μικρής σημασίας θέμα;) όπου μεταξύ άλλων νομοθετήθηκε και ο έλεγχος του ραδιοτηλεοπτικού υλικού που μεταδίδεται μέσω ευρυζωνικών δικτύων από το ΕΣΡ! Προφανώς είναι αδύνατο να γίνει αυτό, επιτρέπει όμως στις αρχές να θυμηθούν όταν χρειαστεί, ίσως επιλεκτικά, ότι ο νόμος το προβλέπει.

Η σημερινή κατάσταση με εκδότες που δίνουν(;)/παίρνουν(;) DVD από τον (κατά περίπτωση) δημοσιογράφο/υπεύθυνο Γρ. Τύπου του Πρωθυπουργού, με τον πρώην επικεφαλή του ΣΔΟΕ να κατηγορείται ότι εκβίαζε εκδότη, με βουλευτή της Ν.Δ. να μεσολαβεί μεταξύ τους κ.λ. δείχνει ότι στα 4 τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν έχει αλλάξει τίποτα αλλά ότι η σχέση ΜΜΕ και κρατικής εξουσίας είναι πιο στενή και περισσότερο διεφθαρμένη από ποτέ. Δείχνει ακόμη ότι οι όποιες πρωτοβουλίες της Ν.Δ. στα θέματα των ΜΜΕ δεν είχαν στόχο την εξυγίανση -και σίγουρα δεν την πέτυχαν.

Η υπόθεση του PRESS-GR [1], δίνει άλλη μία αφορμή για να επανέλθει το θέμα του ελέγχου των blogs. Σήμερα ο Ελ. Τύπος μιλάει για “blogoνόμο” που (μεταξύ άλλων) [2]

θα υποχρεώνει τα “ενημερωτικά blogs” να “αναγράφουν υπεύθυνο σύμφωνα με τον νόμο”

και βέβαια… (διακρίνω ένα pattern εδώ;)

“θεσπίζεται η αρμοδιότητα τού ΕΣΡ να επιλαμβάνεται περιπτώσεων blogs που δημοσιεύουν οπτικό/ηχητικό υλικό τέτοιο που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του”!

Η υπόθεση του PRESS-GR, ελάχιστα σχετίζεται, κατά την γνώμη μου, με την πλειοψηφία των blogs. Αφορά τους γνωστούς διαχειριστές εξουσίας στην χώρας μας: δημοσιογράφους, πολιτικούς και επιχειρηματίες.

Δεν ξέρω την ουσία της, για να μπορώ να κρίνω τί έχει γίνει. Δυστυχώς ούτε το ίδιο το blog αναφέρει λεπτομέρειες, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε για να σχηματίσουμε γνώμη. Το μόνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι προφανώς δεν χρειάζεται κάποιος ειδικός (επιπλέον) νόμος και ότι η δικαιοσύνη (θα δούμε αν το έκανε σωστά ή όχι) μπορεί να παρέμβει και στα blogs όταν υπάρχει παρανομία.

Αν όμως η υπόθεση αυτή αποτελέσει δικαιολογία για να “ρυθμιστεί” νομοθετικά το περιεχόμενο των blogs, τότε υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Και ο κ. Ρουσόπουλος θα έχει αποδείξει ότι δεν είναι τυχαία Υπουργός Επικράτειας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος από την πρώτη μέρα που η Ν.Δ. έγινε κυβέρνηση -για τους ικανούς δεν υπάρχουν ατυχίες.

–
[1] video από ANT1 και MEGA
[2] λεπτομέρειες και ανάλυση στο blog “Για σκέψου…“

Facebook. Ένα όνομα -το όνομα ενός παλιού συμμαθητή. Ή μία φωτογραφία που ένας “φίλος” (που ίσως τον πρόσθεσα μόνο και μόνο γιατί βαρέθηκα να χειριστώ πιο σωστά το request) εμφανίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο από το παρελθόν. Από link σε link, από ανάμηνση σε ανάμνηση. Κομμάτια ενός κοινού παρελθόντος που μπαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο. Εικόνες, ιστορίες, πρόσωπα, ονόματα, μέρη… Ακόμη και κομμάτια από το δικό μου παρελθόν που δεν ήξερα ότι είχαν άλλοι στην κατοχή τους :-)

Ίσως τελικά η πραγματική αξία των εργαλείων αυτών (των social networks, των blogs, του web2, του flickr, του youtube κ.λ.) να φανεί αρκετά χρόνια αργότερα. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να κρίνεις ένα άλμπουμ ΓΙΑ φωτογραφίες και τελείως διαφορετικό ένα άλμπουμ ΜΕ φωτογραφίες…