υπέροχη μέρα, όλα είναι καθαρά και αστραφτερά μετά την χθεσινή βροχή!

Οι φρέζιες στο μπαλκόνι μας έχουν βγεί

και η καμέλια είναι έτοιμη να “σκάσει” από τα μπουμπούκια.

Φαντάζομαι ότι αρκετοί θα πέσατε πάνω στην συνέντευξη που έδωσα στο “Ε” της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Πρέπει να πώ ότι διαβάζοντάς την δεν με εντυπωσίασα. Είναι περίεργο, όταν σου βάζει κάποιος ένα μικρόφωνο μπροστά σου και αρχίζει και σε ρωτάει διάφορα, είναι δύσκολο να βάλεις σε μερικά δευτερόλεπτα όλες σου τις σκέψεις σχετικά σε τάξη και να τις παρουσιάσεις σωστά αλλά και περιεκτικά…

Ίσως φταίει και το ότι έχω συνηθίσει στο Internet όπου μπορείς να έχεις όσο χρόνο χρειάζεσαι και παράλληλα έχεις πάντα μία δεύτερη ευκαιρία: δεν είπες κάτι σωστά, δεν διευκρίνισες κάτι, μπορείς να πας στα comments από κάτω ή έστω στο blog σου και να εξηγήσεις τί εννοούσες. Στο έντυπο έχει μία και μοναδική ευκαιρία -ό,τι είπες, είπες…

Διάβασα και ξαναδιάβασα το άρθρο προσπαθώντας να καταλάβω τί εντύπωση αποκομίζει κάποιος που δεν με ξέρει καθόλου και πολύ περισσότερο κάποιος που έχει ελάχιστη σχέση με το Internet: νομίζω αρκετά κοντά στην πραγματικότητα.

Όπως και να έχει ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία και ο Γιάννης Μπογιόπουλος (που πήρε την συνέντευξη) φρόντισε να με διευκολύνει όσο μπορούσε -τον ευχαριστώ πολύ.

Αν ήρθατε στο blog μου με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο του “Ε”, θα με ενδιέφερε να ακούσω εντυπώσεις: πατήστε στα “comments” πιο κάτω και αφήστε το δικό σας σχόλιο.

(Ε, οι άλλοι, οι “τακτικοί” επισκέπτες, δεν χρειάζεστε παρότρυνση και επεξηγήσεις…)

Είμαι τόσο στεναχωρημένος… Έχασα (μάλλον σε κάποιο ταξί) το ipod nano μου (λευκό ipod nano, πρώτης γενιάς)

Αν το βρεί κάποιος (λέμε τώρα…) ας μου στείλει ένα email (vrypan@gmail.com).

:-(

Προσπαθούσα να το αποφύγω, δεν μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια. Αλλά αφού επιμένετε (spyros, diafanos, null, papo) και μάλλον έχω μείνει τελευταίος ορίστε:

Πέντε πράγματα που δεν ξέρατε για μένα:
1. Η πρώτη μου δουλειά ήταν το καλοκαίρι μετά την πρώτη λυκείου: ομαδάρχης σε κατασκήνωση. Από τότε δεν πέρασε καλοκαίρι (και, μετά το σχολείο, καμία περίοδος) χωρίς δουλειά: “χαμάλης” σε αποθήκη, καμαρώτος, παραμάγειρας και λάντζα σε πλοία, ιδιαίτερα μαθηματικών, απ’ όλα έχει το CV μου πριν το “developer”.
2. Μου αρέσει να ταξιδεύω μόνος μου. Το backpack στην πλάτη και βούρ, κατά προτίμηση με τρένο. Έχω γυρίσει μεγάλο μέρος της Ευρώπης έτσι.
3. Όταν οι γονείς μου μου πήραν τον πρώτο μου υπολογιστή, νομίζω ήμουν στην 6η Δημοτικού, ένα C64 με floppy drive, επειδή δεν είχα δισκέτες τις πρώτες μέρες, έγραφα όλο το βράδυ εκείνα τα παραδείγματα με το αερόστατο σε sprites που είχε το manual του, μετά τον έσβυνα και την άλλη μέρα καθόμουν και ξαναέγραφα τα ίδια…
4. Λατρεύω την θάλασσα, ειδικά όταν δείχνει το μεγαλείο της: όταν είναι φουρτουνιασμένη ή όταν κολυμπάω στην μέση του πουθενά, με άπειρο βάθος από κάτω μου και ούτε ίχνος στεριάς στον ορίζοντα.
5. Είμαι ο αισιόδοξος άνθρωπος που βλέπει στον ύπνο του ότι είναι στην κορυφή ενός ουρανοξύστη όταν γίνεται σεισμός, όλα καταρρέουν, αλλά αυτός παρακολουθεί ήρεμος και τα δύο τετραγωνικά πάνω στα οποία βρίσκεται είναι το μόνο σημείο που μένει όρθιο…

Πέντε αγαπημένες ταινίες:
1. Underground
2. Η Λέσχη της Απάτης
3. Pillowbook
4. Run Lola, run.
5. Mulholland Drive

Δεν το συνεχίζω -sorry, σας είπα, δεν μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια :-)

Η θέα από το pancave, καθώς ξημερώνει.

Δεν έχω λόγια. Χθές σκοτώθηκε ο ξάδελφός μου. Αυτοκινητιστικό.
Ο Στέλιος ήταν 32 χρονών. Θα μας λείψεις Στελάκη…