Αν είχατε να διαλέξετε μεταξύ του blog σας και του twitter, ποιο θα προτιμούσατε, ρωτάει ο Loic Le Meur. Η ερώτηση είναι φυσικά θεωρητική και κανένας δεν χρειάζεται να διαλέξει το ένα ή το άλλο. Αλλά υπάρχει αξία στο να προσπαθήσουμε να να απαντήσουμε.

Θα διάλεγα το blog μου φυσικά, για τους ίδιους λόγους που απαριθμεί και ο Loic, αλλά κυρίως για τον πρώτο: “έχω πλήρη έλεγχο στο blog μου, δεν είναι στα χέρια κάποιου άλλου”.

Νομίζω ότι αυτό είναι και ένα σημαντικό χαρακτηριστικό για οποιαδήποτε δικτυακή υπηρεσία θέλει να είναι πετυχημένη σε βάθος χρόνου. Θέλω ο χώρος στον οποίο θα “χτίσω” να είναι δικός μου -ακόμη και χρειαστεί να τον αγοράσω, όπως π.χ. πληρώνω για το hosting αυτού του blog.

Κάθε τόσο κάτι γίνεται και μπαίνει ξανά το ίδιο θέμα: “διαφημίσεις ή όχι στα blogs;”

Για εμένα η απάντηση είναι προφανής: ΝΑΙ, αν θέλεις και το κάνεις με διαφάνεια, δηλαδή να είναι προφανές στους αναγνώστες σου τί από το περιεχόμενο του blog σου (ή και του site σου γενικότερα) είναι πληρωμένο και τί όχι. [1]

Δεν μπορώ να καταλάβω όσους ενοχοποιούν το να βγάζει λεφτά κάποιος από αυτό που κάνει με ευχαρίστηση, που ουσιαστικά λένε ότι είναι ΟΚ να πληρώνεσαι για να κάνεις μία δουλειά που δεν σου αρέσει ή για την οποία δεν έχεις και κάποια ιδιαίτερη εκτίμηση[2], αλλά είναι ανήθικο να βγάζεις λεφτά από κάτι που κάνεις και σε γεμίζει ικανοποίηση. [3]

Υπάρχει και ένα άλλο φαινόμενο, το έχουμε δει ήδη, θα το βλέπουμε όλο και πιο συχνά: άνθρωποι που βγάζουν λεφτά όχι ΑΠΟ το blog τους (ή την δραστηριότητά τους στο internet), αλλά ΕΞΑΙΤΙΑΣ αυτού. Αρκετά συνηθισμένη περίπτωση είναι η έκδοση ενός βιβλίου, αλλά θα μπορούσε κανείς να βάλει στην ίδια κατηγορία και όσους βρήκαν δουλειά γιατί είχαν μία δραστηριότητα στο internet (π.χ. εγώ) ή άλλους στο εξωτερικό που η δημοσιότητα που έχει το blog τους τους επιτρέπει να βγάζουν αρκετά λεφτά δίνοντας ομιλίες σε διάφορα συνέδρια.

Το να αποφασίσει κάποιος ότι δεν θέλει το blog του να έχει διαφημίσεις για τον Α ή Β λόγο είναι απόλυτα σεβαστό. Το να απαιτεί από όλους τους άλλουν να μην έχουν, είναι παράλογο, ειδικά αν γίνεται με επιχειρήματα ηθικής χροιάς.

Μακάρι να διαμορφωθεί μία αγορά μέσα στην οποία ένας blogger θα μπορεί να βγάζει ένα ικανοποιητικό ποσό από διαφημίσεις ή χορηγίες ή άλλες δραστηριότητες, αρκετό για να θεωρεί ότι είναι η κύρια εργασία του.

Και στο κάτω-κάτω, έχουμε πλέον δεκάδες χιλιάδες ελληνικά blogs και πολλά εκατομμύρια ξένα. Αν κάποιο “αλλοτριωθεί”, “πουληθεί” ή τέλος πάντων αλλάξει προς το χειρότερο για κάποιο λόγο, απλά σταματάμε να το επισκεπτόμαστε και πάμε σε ένα άλλο…

–
[1] υπάρχουν κάποιες αντιρρήσεις που έχουν τεχνικό χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα ότι το Google AdSense θα μπορούσε (όπως είναι φτιαγμένο από τεχνικής άποψης) να συλλέγει δεδομένα για τους αναγνώστες του blog, οι οποίες όμως δεν έχουν “ηθική” διάσταση και αφορούν διαφορετικές τεχνικές επιλογές: iframes, cookies, κ.λ. Προφανώς το θέμα αυτό χωράει μεγάλη συζήτηση και πολλές από αυτές τις αντιρρήσεις πρέπει να τις λάβουμε υπόψη μας και να τις συζητήσουμε.
[2] με ένα περίεργο τρόπο είναι οι ίδιοι που λένε “καμία δουλειά δεν είναι ντροπή”!
[3] Η πραγματικότητα είναι ότι για να βγάζει συστηματικά από το blog του ένα υπολογίσιμο ποσό, ας πούμε 100 Ευρώ τον μήνα, τελικά χρειάζεται αρκετή δουλειά. Αλλά, ας μην σταθούμε σε αυτό και ας πούμε ότι γράφουμε στα αγγλικά, όπου το εν δυνάμει κοινό είναι πολύ μεγαλύτερο η διαφήμιση πιο ανεπτυγμένη και όπου ένα blog θα μπορούσε να βγάζει ας πούμε ένα μισθό τον μήνα.

Μου το θύμισε jim_hellas. Μία απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου (Νοέμβριος 2006) που αποφάνθηκε ότι οι bloggers δεν ευθύνονται για δυσφημιστικά σχόλια. Προφανώς η απόφαση αφορά τις ΗΠΑ, αλλά αξίζει να δούμε την λογική της.

Ξεκίνησε όταν μία γυναίκα δημοσίευσε στο blog της δυσφημιστικά άρθρα για δύο γιατρούς που σε απάντηση της έκαναν μήνυση. Το δικαστήριο αποφάσισε λοιπόν ότι μόνο αυτός που έχει γράψει κάτι (ο blogger το άρθρο, ο επισκέπτης το σχόλιο) είναι υπεύθυνος και ότι η εύθυνη αυτή δεν “μεταβιβάζεται” πιο πάνω σε κάποιον άλλο που θεωρητικά θα μπορούσε να “ελέγξει”.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές μεγάλες εταιρίες στήριξαν την απόφαση αυτή, παρόλο που (για πολλούς από εμάς) το λογικό θα ήταν ότι ο blogger που φιλοξενεί σχόλια έχει ευθύνη για αυτά. Η λογική του δικαστήριου ήταν όμως ότι αν δεχθούμε ότι η ευθύνη μεταβιβάζεται και με δεδομένο ότι όλα στο internet “φιλοξενούνται” με κάποιο τρόπο κάπου, θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει ευθύνες όχι μόνο από τον blogger, αλλά και από την εταιρεία όπου φιλοξενεί το blog του και από τον ISP του όπου ίσως γίνεται το hosting κ.λ. (ή τον aggregator ή την υπηρεσία που “μαζεύει” σχόλια και posts κ.ο.κ)

Κάτι τέτοιο θα έκανε εύκολους στόχους όλες τις μεγάλες εταιρείες που φιλοξενούν υπηρεσίες στο internet όπως την Google ή την Amazon. Θα μπορούσε για παράδειγμα κάποιος να πει ότι το blogspot.com έχει ευθύνη για το blog που φιλοξενεί δυσφημιστικά σχόλια.

Στο κάτω κάτω, γιατί να μην ζητήσει κάποιος το IP και την ταυτότητα του σχολιαστή και να ζητήσει του blogger;

Μου αρέσει ο συλλογισμός -ένα δικαστήριο που αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και ότι οι αποφάσεις του δημιουργούν ένα πλαίσιο στο οποίο δραστηριοποιούνται πολίτες και επιχειρήσεις.

Μεταφράζω την δήλωση της δικαστή Carol A. Corrigan: (διορθώστε με αν κάνω λάθος στους νομικούς όρους)

“Η προοπτική μίας καθολικής ασυλίας για όλους όσους διασπείρουν σκόπιμα δυσφημιστικές δηλώσεις στο internet έχει ανησυχητικές επιπτώσεις. Παρόλα αυτά, η νομοθετημένη ασυλία προστατεύει την ελευθερία του λόγου στο internet και ενθαρρύνει την αυτορύθμιση, όπως το Σύνταγμα προβλέπει.”

Ανώνυμα, συκοφαντικά μπλογκ (και πώς να τα αντιμετωπίσετε):

μοναδικό, πρακτικά, αντίδοτο στα press-gr είναι η ενθάρρυνση της επώνυμης, υπεύθυνης εναλλακτικής δημόσιας γραφής. Και για αυτό χρειάζεται περισσότερη ελευθερία έκφρασης, νομοθέτα μου· όχι λιγότερη.