Έγραφα πριν από ένα χρόνο περίπου για την αδυναμία του συστήματος να αναγνωρίσει το άτομο ως παραγωγική μονάδα που συμμετέχει στην αγορά (στην “αγορά γνώσης” εστίαζε το άρθρο, αλλά δεν αναφέρονταν μόνο σε αυτή).

Έλεγα στα σχόλια, “Γιατί μία μικρή εταιρεία μπορεί να πάρει επιχορήγηση για να δικτυώσει τα 100 τετραγωνικά των γραφείων της και εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο για να καλύψω με WiFi όλο το τετράγωνο στο οποίο μένω; Οι πολίτες, οι ιδιώτες, τα άτομα έχουν νέες δυνατότητες που αναχρονιστικοί νόμοι και συστήματα τους εμποδίζουν να εξασκήσουν.” προσπαθώντας να δείξω ότι τα άτομα μπορούν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες που παραδοσιακά τις θεωρούσαμε “επαγγελματικές”.

Το θυμήθηκα πάλι διαβάζοντας το Πώς να δίνετε επιδοτήσεις (και να μην τις παίρνει κανείς) του Φοίβου Καρζή. Αναφέρεται σε ένα άρθρο του Στέφανου Μάνου που περιγράφει πώς ο ιδιώτης που θα μπορούσε να εγκαταστήσει μία μικρή φωτοβολταϊκή μονάδα στο σπίτι του και να πουλάει ρεύμα στην ΔΕΗ, τελικά αποτρέπεται διότι πρέπει να δηλωθεί στον ΟΑΕΕ, να πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές (1500Ευρώ/έτος), να κάνει δηλώσεις ΦΠΑ, κ.λ. -και όλα αυτά για συνολικά έσοδα 1170 Ευρώ/έτος.

Λέμε συχνά ότι το σημαντικότερο κεφάλαιο στην εποχή μας είναι η γνώση. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι η γνώση έχει μεγάλη αξία, αλλά και ότι πολλοί άλλοι πόροι που παλιότερα είχαν αξία είναι πλέον “commodity”. Είμαι σίγουρος για παράδειγμα, ότι για πολλοί από τους αναγνώστες αυτού του blog συνειδητοποιούν πολλές φορές ότι έχουν στο σπίτι τους περισσότερους ή καλύτερους υπολογιστές και ταχύτερη πρόσβαση στο internet και περισσότερο αποθηκευτικό χώρο από όσο τους παρέχει η εταιρεία που εργάζονται.

Πρέπει να εντάξουμε την έννοια του “μικρο-παραγωγού” στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την οικονομία και την ανάπτυξη -είτε είναι blogger/μικρο-εκδότης, είτε παράγει ενέργεια, είτε παρέχει ασύρματη πρόσβαση στο internet (π.χ. FON), είτε συμμετέχει δίνοντας πόρους σε ερευνητικά προγράμματα (π.χ. SETI@home). Ο μικρο-παραγωγός πρέπει να μπορεί να συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα και σε επιδοτήσεις. Πρέπει να τον λαμβάνουμε υπόψη μας όταν σχεδιάζουμε νόμους που θεωρούν δεδομένο ότι το αντικείμενό τους είναι μόνο επιχειρήσεις (και κατά συνέπεια έχουν λογιστήριο, νομικό τμήμα, υπαλλήλους, κεφάλαιο, κέρδη). Πρέπει να τον υπολογίζουμε όταν σχεδιάζουμε νόμους ορίζουν πώς θα διακινείται, αυτό που συχνά αποτελεί το “οξυγόνο” του, η γνώση και η πληροφορία (π.χ. πρότυπα ανταλλαγής πληροφοριών, δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, διαδικασίες για απόκτηση πρόσβασης σε χρήσιμες πληροφορίες).

Πρέπει να τον υπολογίζουμε όταν σχεδιάζουμε ένα φορολογικό σύστημα που θεωρεί δεδομένο ότι το μόνο κέρδος στο οποίο αποσκοπεί μία επένδυση είναι το οικονομικό -ο μικρο-παραγωγός συχνά επενδύει σε χρήμα, χρόνο και γνώση για να κερδίσει αναγνώριση, για να κάνει “καλό”, για να ικανοποιήσει την περιέργειά του.

Γιατί οι άυλοι πόροι που διαθέτει ο μικρο-παραγωγός είναι συχνά πολύ μεγαλύτεροι από αυτούς των παραδοσιακών παραγωγών (κατ’ αναλογία): εξειδικευμένη γνώση, πάθος, διάθεση για επενδύσεις που μπορεί να μην του αποφέρουν οικονομικό όφελος (με οικονομικούς όρους, είναι διατεθειμένος να πάρει άπειρο ρίσκο). Και βέβαια, οι μικρο-παραγωγοί μπορούν να είναι πολλές τάξεις μεγέθους περισσότεροι από τους παραδοσιακούς παραγωγούς.

Τέτοια ήταν και η περίπτωση με τις μικρές φωτοβολταϊκές μονάδες που αναφέρει ο Μάνος. Το κράτος ζήτησε την βοήθεια των μικρο-παραγωγών για να κάνουν μία επένδυση σε κάτι που μέχρι πρόσφατα ήταν ακριβή τεχνολογία, αλλά πλέον είναι διαθέσιμη στον καθένα. Το κύριο κέρδος δεν θα ήταν οικονομικό, αλλά αν αρκετοί μικρο-παραγωγοί συμμετείχαν θα μπορούσαν να συμβάλλουν σημαντικά στην μετακίνησή μας προς πράσινες μορφές ενέργειας, την δημιουργία μίας ανταγωνιστικής αγοράς ενέργειας, αλλά και την ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι το υπόλοιπο σύστημα (π.χ. εφορία, ασφάλιστικό σύστημα, γραφειοκρατία) αδυνατεί να χειριστεί την έννοια του μικρο-παραγωγού.

Αν ψάξετε τα άρθρα σε αυτό το blog που έχουν ξεκινήσει μεγάλες συζητήσεις, τα περισσότερα από αυτά κρύβουν μία σύγκρουση μικρο-παραγωγών και παραγωγών (είτε μιλάμε για πνευματικά δικαιώματα, είτε για ανοικτά πρότυπα, είτε για wifi, είτε για πρόσβαση σε δημόσιες πληροφορίες). Γνωρίζω ότι οι αναγνώστες μου απέχουν από τον μέσο όρο και δεν είναι “τυπικά δείγματα”, αλλά είναι συνήθως σε επαφή με “αυτά που θα έρθουν”.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι τα έχουν πει όλα αυτά καλύτερα από εμένα, αν έχετε σχετικές πηγές και αναφορές, παρακαλώ προσθέστε τις στα σχόλια.

Ο titanas ρίχνει
μια ματιά στα Ελληνικά πανεπιστήμια (κυριολεκτικά) και ο KCorax απαντά με μια εσωτερική ματιά στο Ελληνικό πανεπιστήμιο.

Να την πώ την αμαρτία μου: πάντα μου άρεσαν τα χαραγμένα θρανία, τα graffiti στους τοίχους, ακόμη και τα συνθήματα. Και οι αφίσες, κολλημένες η μία πάνω από την άλλη -η ιδέα ότι κάποιος θα μπορούσε κάποτε να τις εξαιτάσει όπως κάνουν με τους πίνακες και να ανακαλύψει το ένα layer κάτω από το άλλο έχει μία γοητεία. Και ο διάλογος των συνθημάτων στους τοίχους -έξυπνος, ευπρεπής, χυδαίος, άκομψος, στρατευμένος ή ρομαντικός.

Αν κάτι κρίνω σε αυτό τον “εντοιχισμένο” διάλογο, δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα όσο η πρόθεση και οι κανόνες με τους οποίους διεξάγεται. Υπάρχει σεβασμός σε αυτό που έγραψε ο άλλος; Υπάρχει διάθεση δημιουργίας ή καταστροφής; Συνήθως αυτά είναι δύσκολο να απαντηθούν μονοσήμαντα.

Ενδιαφέρον θέμα, σχόλια θετικά ή αρνητικά, ευπρόσδεκτα, ίσως με βοηθήσουν να καταλήξω με μεγαλύτερη σιγουρία σε μία άποψη ή να μου την αλλάξουν.

Facebook. Ένα όνομα -το όνομα ενός παλιού συμμαθητή. Ή μία φωτογραφία που ένας “φίλος” (που ίσως τον πρόσθεσα μόνο και μόνο γιατί βαρέθηκα να χειριστώ πιο σωστά το request) εμφανίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο από το παρελθόν. Από link σε link, από ανάμηνση σε ανάμνηση. Κομμάτια ενός κοινού παρελθόντος που μπαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο. Εικόνες, ιστορίες, πρόσωπα, ονόματα, μέρη… Ακόμη και κομμάτια από το δικό μου παρελθόν που δεν ήξερα ότι είχαν άλλοι στην κατοχή τους :-)

Ίσως τελικά η πραγματική αξία των εργαλείων αυτών (των social networks, των blogs, του web2, του flickr, του youtube κ.λ.) να φανεί αρκετά χρόνια αργότερα. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να κρίνεις ένα άλμπουμ ΓΙΑ φωτογραφίες και τελείως διαφορετικό ένα άλμπουμ ΜΕ φωτογραφίες…

Το σκηνώμα του Αρχιεπισκόπου τοποθέτησαν σε κιλλίβαντα πυροβόλου 12 ιερείς της Αρχιεπισκοπής, και έπειτα ξεκίνησε η πορεία προς την τελευταία κατοικία του Μακαριστού Χριστόδουλου στο Α Νεκροταφείο Αθηνών. Κατά την έξοδο από τη Μητρόπολη, έπεσαν 21 κανονιοβολισμοί από το Λυκαβηττό.

πηγή: pathfinder.gr

“κιλλίβαντα πυροβόλου”; Η θρησκεία που βασίζεται στο “αγαπάτε αλλήλους”, θεώρησε τιμητικό να μεταφερθεί “το σκήνωμα” του ηγέτη της πάνω σε ένα πολεμικό όπλο;

Δυστυχώς ναι. Γιατί στην χώρα μας, η Εκκλησία περισσότερο και από θρησκευτική εξουσία, έχει τεράστια κοσμική εξουσία -οικονομική, πολιτική ακόμη και διοικητική. Ακριβώς αυτό εξέφραζε αρχιεπίσκοπος εν ζωή -αυτό συμβολίζει και η κηδεία του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Ας είναι ο τελευταίος θρησκευτικός ηγέτης που η Εκκλησία δέχεται να θαφτεί με τιμές αρχηγού κράτους.

Την Κυριακή που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να βρεθώ με μία παρέα ανθρώπων που εργάζονται σε σημαντικές θέσεις στον χώρο των τηλεπικοινωνιών. Πάνω από μπύρα και φαγητό λοιπόν, η συζήτηση ήρθε κάποια στιγμή και στον χώρο της κινητής τηλεφωνίας.

Πριν συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδικός στα θέματα αυτά. Αλλά νομίζω ότι οι σκέψεις μου, έχουν κάποια βάση, όσο και αν αγνοώ τις τεχνολογικές, οικονομικές και επιχειρηματικές ιδιαιτερότητες του χώρου. Τις μοιράζομαι μαζί σας (τώρα που τις έχω φρέσκιες) και διορθώστε με όσοι ξέρετε καλύτερα.

Πάνω στην συζήτηση λοιπόν τους είπα ότι έχουν χτίσει μία τόσο κλειστή βιομηχανία που δεν επιτρέπουν σε καινοτόμες ιδέες να εμφανιστούν και να δώσουν προστιθέμενη αξία στα προϊόντα τους. Για παράδειγμα, έχουν ένα σωρό πληροφορίες στις οποίες αν έδιναν πρόσβαση σε τρίτους ίσως να έβλεπαν προϊόντα που τελικά θεωρήθηκαν αποτυχημένα να πετυχαίνουν.

Το δικό μου προσωπικό παράδειγμα, ήταν όταν κάπου στο 2000 θέλαμε να προσφέρουμε (μέσω μίας εταιρείας στην οποία συμμετείχα) τουριστικές υπηρεσίες μέσω του (τότε πολύ “hot”) WAP. Οι υπηρεσίες που θα προσφέραμε θα είχαν 100πλάσια χρηστικότητα και αξία αν μπορούσαμε να γνωρίζουμε πού βρίσκεται ο χρήστης (πληροφορία που έχει η εκάστοτε εταιρεία κινητής, αφού γνωρίζει την κυψέλη που χηρσιμοποιεί). Αδύνατο. Ίσως το ίδιο πρόβλημα να αντιμετώπισαν και δεκάδες άλλοι devepolers και επιχειρηματίες με αποτέλεσμα να μην δούμε ποτέ αυτό που ίσως να ήταν το killer app για WAP. (το οποίο WAP θεωρήθηκε τελικά αποτυχία).

Σκέφτομαι πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν αν ένας developer είχε πρόσβαση σε πληροφορίες “σχετικής απόστασης” (δικός μου όρος, φαντάζομαι ότι κάπως θα το ονομάζουν), όπως για παράδειγμα κάποιο τρόπο να μιλήσει το κινητό μου σε άλλα κινητά στην ίδια κυψέλη ή να γνωρίζει πόσα κινητά είναι σε κάθε κυψέλη ή πόσες κυψέλες “απέχει” ένα συγκεκριμένο κινητό από το δικό μου. Μπορώ να κατεβάσω δεκάδες ιδέες με εφαρμογές από marketing, dating και gaming μέχρι εφαρμογές για την κίνηση στους δρόμους και την πιθανότητα να βρω δωμάτιο σήμερα σε ένα συγκεκριμένο νησί ή να δω που είναι το παιδί μου! (Οι περισσότερες, φαντάζομαι άχρηστες ή χωρίς σημασία, αλλά, δεν μπορεί, αν είχαν όλοι τα αντίστοιχα APIs στα χέρι τους, σίγουρα θα έβγαιναν και μερικές καλές και πετυχημένες εφαρμογές). Αλλά όχι, όλα αυτά τα κρατάνε “κλειδωμένα” στα data centers τους (συχνά με την δικαιολογία της προστασίας προσωπικών δεδομένων, που βέβαια θα μπορούσε να λυθεί τεχνικά πολύ εύκολα).

Βέβαια, θα σου πουν ότι “αν έχεις μία ιδέα, έλα να την συζητήσουμε”. Παραβλέπουν όμως ότι ο κάθε “vrypan”, είναι πρακτικά αδύνατο να φτάσει να μιλήσει με την Cosmote, την Vodafone ή την TIM για την νέα ιδέα που έχει. Μαζί τους θα μιλήσει μόνο μία μεγάλη εταιρεία. Αλλά και πάλι, αν η ιδέα είναι πραγματικά καινοτόμα, το λογικό είναι κάποιος που είναι estabished στον χώρο να μην την αναγνωρίσει (πιστεύετε ότι οι ιδρυτές της google ή του amazon θα είχαν καμία τύχη μιλώντας στους ISPs της εποχής για “διαφημισούλες με μερικές λέξεις μόνο” ή για “on-line βιβλιοπωλείο”;) Και στο κάτω-κάτω, πώς να φτιάξει έστω και demo χωρίς καμία πρόσβαση;

Άσε που βάζουν το θέμα του revenue sharing. Θα σου επιτρέψουν να υλοποιήσεις την ιδέα σου μόνο αν έχουν και αυτοί μερίδιο στο κέρδος σου. Παραβλέπουν ότι μία πετυχημένη ιδέα θα αποτελεί added value στις υπηρεσία τους, θα κάνει τον καταναλωτή να τις χρησιμοποιεί περισσότερο. Το revenue sharing αποτελεί συχνά αποτρεπτικό παράγοντα αφού από την μία μειώνει δραματικά τα περιθώρια κέρδους αυτού που έχει την ιδέα και από την άλλη “κόβει” τις πολλές μικρές ιδέες που ίσως η κάθε μία να ήταν πετυχημένη στον χώρο της, αλλά δεν έχουν το απαραίτητο μέγεθος η κάθε μία από μόνη της για να δικαιολογήσουν να ασχοληθεί με αυτές μία telco (και μόνο το κόστος της γραφειοκρατίας τους δεν δικαιολογεί να ασχοληθούν με μία ιδέα που θα τους αποφέρει 100 ή 500 Ευρώ τον μήνα)

Η σύγκριση με το internet είναι αναπόφευκτη. Γιατί οι καινοτομίες που εμφανίζονται εκεί δεν εμφανίζονται με τον ίδιο ρυθμό στα κινητά; Διότι στο internet όλοι έχουν ανοικτή πρόσβαση και με βάση κάποια γνωστά πρωτόκολλα μπορούν να συμμετέχουν στην ανάπτυξή του χωρίς να ζητάνε την άδεια κανενός -κατά τα άλλα, η κινητή τηλεφωνία έχει πολύ ελκυστικά πλεονεκτήματα σαν “πλατφόρμα”.

Θεωρώ ότι αν οι εταιρείες κινητής ακολουθούσαν μία πιο “ανοικτή” στρατηγική, θα γινόντουσαν το κέντρο ενός οικοσυστήματος καινοτομίας από το οποίο θα είχαν να κερδίσουν πάρα πολλά. Από την άλλη, αν δεν το κάνουν, θεωρώ ότι θα αρχίσουν να αισθάνονται όλο και περισσότερο την πίεση τεχνολογιών που βασίζονται σε “εναλλακτικούς” διακομιστές δεδομένων και φωνής (λέγε με internet+wifi).

Ενδεικτικό παράδειγμα είναι τα starbucks στην Αμερική. Η συμφωνία που έκαναν με την apple επιτρέπει στους κατόχους iPhone να αγοράσουν μέσω wifi από το iTunes Store το κομμάτι που ακούγεται στο κατάστημα την συγκεκριμένη στιγμή. Πριν από 3-4 χρόνια θα λέγαμε ότι μία τέτοια υπηρεσία μπορεί να παρέχει κάποιος μόνο σε συνεργασία με ένα πάροχο κινητής τηλεφωνίας. Ακούω ότι κάτι τέτοιο ενδιαφέρεται να κάνει η Podshow Inc στην Βρετανία σε συνεργασία με μία άλλη αλυσίδα καταστημάτων. Είμαι σίγουρος ότι τους επόμενους μήνες θα δούμε αρκετά τέτοια παραδείγματα.

Πολλές φορές μιλώντας με κάποιον από κοντά ή στο τηλέφωνο, όταν πάει να μου δώσει μία πληροφορία όπως π.χ. τον αριθμό του τηλεφώνου του, μία διεύθυνση, ένα url, του ζητάω να μου το στείλει με email. Δεν είναι ότι βαριέμαι να σημειώσω, ούτε ένας τρόπος να ξεφύγω από κάτι που θεωρώ αδιάφορο.

Το αντίθετο! Το GMail μου, έχει καταλήξει να είναι κάτι σαν το “ηλεκτρονικό μου πρωτόκολλο”. Δεν σβήνω τίποτα και αν κάτι έχει φτάσει εκεί, ξέρω ότι θα το βρώ ψάχνοντας όσος καιρός και να έχει περάσει μετά. Αστειευόμενος λέω μερικές φορές ότι “έχω κάνει outsource την μνήμη μου στο gmail” -αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

tips: χρησιμοποιήστε ένα κανονικό όνομα στο From address, φροντίστε να έχετε ένα Subject που να βοηθάει και να μην είναι κενό και φροντίστε το signature σας να έχει αρκετές πληροφορίες για εσάς (όνομα, website κ.λ.)

Εκ των υστέρων σημείωση: Το post αυτό το είχα σώσει σαν draft απο χθές, είπα να το ξανασκευτώ πιο ήρεμα πριν το δημοσιεύσω… Διάβασα όμως το Μακεδονικό (Don’t Kiss The Frog) και συμφωνώ. Ορίστε λοιπόν…
—

Να λοιπόν που φτάσαμε πάλι να ασχολούμαστε με το “Μακεδονικό” ή μήπως το “Σκοπιανό”; Η μπλογκόσφαιρά μου γεμάτη αρνητικά σχόλια για τους χειρισμούς της κυβέρνησης, στο θέμα αναφέρονται άμμεσα ο NickTheCreek, η μαμά Σοφίας στο digital-era, το (Κατά) Τεκμήριο και εμμέσως ο ΝΑΥΤΙΛΟΣ… Το συμέρασμα από όλα αυτά που διαβάζω είναι ότι “είμαστε εναντίον της λύσης που μας προτείνετε”. Και συμφωνώ.

Αλλά, για μία ακόμη φορά, όπως πάντα, λέμε τι ΔΕΝ μας αρέσει. (Παρεπιπτώντως, αυτός είναι και ένας πολύ εύκολος τρόπος να συμφωνούμε μεταξύ μας, είναι πολύ πιο εύκολο να συμφωνήσει μία ομάδα ανθρώπων στο ότι διαφωνούν όλοι με κάτι.) Κανένας δεν λέει την λύση που θα ήθελε, που θα θεωρούσε αποδεκτή. Βολεύονται και οι πολιτικοί -εύκολο να κατακρίνεις, δύσκολο να προτείνεις, ακόμη πιο δύσκολο αν είσαι κυβέρνηση και πρέπει να το υλοποιήσεις.

Προσοχή, δεν υπερασπίζομαι σε καμία περίπτωση την κυβέρνηση η οποία δεν μου αρέσει σε πολλά πράγματα. Αλλά έχω βαρεθεί να ακούω αρνήσεις (όπως όλοι είμαστε “κατά της παγκοσμιοποίησης”, αλλά ο καθένας την ορίζει διαφορετικά και είναι εναντίον για άλλους λόγους -ρατσιστικούς, ιδεολογικοπολιτικούς, οικολογικούς, προσωπικούς, συναισθηματικούς, εθνικιστικούς…)

Και θυμάμαι, το 1992 όταν πήγα και εγώ στην μοναδική πορεία στην οποία έχω συμμετάσχει, για να βροντοφωνάξω “η Μακεδονία είναι Ελληνική”. Μοναδική γιατί συνειδητοποίησα ότι η μάζα έχει δύναμη, αλλά η μάζα παρασύρεται και η φωνή μου που ενώνεται μαζικά με άλλες ακούγεται διαφορετικά και δεν λέει αυτά που εγώ εννοώ.

Ας πούμε λοιπόν τί ΘΕΛΟΥΜΕ και όχι τί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.

Εγώ λοιπόν θέλω μία λύση που να αναγνωρίζει το κράτος της FUROM με όποιο όνομα γουστάρει, αλλά στην περίπτωση που αυτό περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, να κάνει σαφές ότι το ίδιο όνομα χρησιμοποιείται και για να περιγράψει μία περιοχή της Ελλάδας. Θέλουν να ονομαστούν Μακεδονία; Ας ονομαστούν. Θα προτιμούσα να ονομαστούν Νέα Αθήνα ή ακόμη Παναγιώτηδες ή Παναγιωτέικα, αλλά αφού προτιμούν το Μακεδονία, ας το χρησιμοποιήσουν.

Και με την ευκαιρία, αυτή η λογική ότι “η λέξη ήταν δική μας, δική μας, δική μας” ας σταματήσει. Ήταν. Αν θέλουμε να αναγνωρίζεται και τώρα ως δική μας, ας αναδείξουμε την περιοχή, το όνομα, το brand… Ώστε να αναγνωρίζεται και πάλι ως δική μας. Καιρός να κερδίσουμε και κάτι με το σπαθί μας και να σταματήσουμε να τρώμε από τα έτοιμα των προγόνων. Ίσως τότε να σταματούσαμε να αισαθνόμαστε κομπλεξικά και να είχαμε την ίδια αντίδραση με ένα σταρ που μαθαίνει ότι βαφτίζουν παιδιά με το όνομά του - “μεγάλη επιτυχία η Μακεδονία, είναι πολύ της μόδας, όλα τα νέα κράτη Μακεδονία τα ονομάζουν αυτή την εποχή”, να λέμε με περιφάνεια….