Ο Διομήδης Σπινέλλης, αφήνει ένα ενδιαφέρον σχόλιο:

Δεν είχα άποψη για το Classmate PC, αλλά στη συνάντηση εργασίας που έγινε για το OLPC στο συνέδριο «σχολείο του μέλλοντος» κάποιες ερωτήσεις των εκπαιδευτικών με θορύβησαν. Η μια λοιπόν ερώτηση αφορούσε το αν ο δάσκαλος έχει τη δυνατότητα να απενεργοποιεί μαζικά τους υπολογιστές για να τον προσέξουν οι μαθητές. Η άλλη ήταν αν υπάρχει η δυνατότητα να στέλνει ο δάσκαλος μαζικά το ίδιο περιεχόμενο σε όλους τους μαθητές. Έχω παρουσιάσει το XO πολλές φορές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πρώτη φορά μου έκαναν αυτές τις ερωτήσεις. Αυτό μου έκανε εντύπωση. Ρώτησα και έμαθα πως αυτές είναι δυνατότητες που έχει το Classmate PC, του οποίου παρουσίαση είχε προηγηθεί.

Αν το όραμά μας για το σχολείο του μέλλοντος είναι ο δάσκαλος ο οποίος για να τον προσέξουν τα παιδιά θα πρέπει να απενεργοποιήσει τους υπολογιστές τους (τους οποίους φαίνεται να παραδέχεται πως οι μαθητές θα θεωρούν πιο ενδιαφέροντες από αυτόν), αν το όραμά μας για το σχολείο του μέλλοντος είναι το μοντέλο του δάσκαλου ο οποίος μαζικά σπρώχνει την ύλη προς τους μαθητές (μέσω των φανταχτερών υπολογιστών τους), τότε έχουμε χάσει το παιγνίδι πριν αυτό καν αρχίσει. Το XO δεν έχει αυτές τις δυνατότητες και καλώς δεν τις έχει. Η σημαντική διάσταση του προγράμματος OLPC και αυτό που το διαφοροποιεί από άλλες προσπάθειες δεν είναι το ΕΛΛΑΚ, αλλά η εκπαιδευτική φιλοσοφία πάνω στην οποία βασίζεται όλο το εγχείρημα.

Ο titanas ρίχνει
μια ματιά στα Ελληνικά πανεπιστήμια (κυριολεκτικά) και ο KCorax απαντά με μια εσωτερική ματιά στο Ελληνικό πανεπιστήμιο.

Να την πώ την αμαρτία μου: πάντα μου άρεσαν τα χαραγμένα θρανία, τα graffiti στους τοίχους, ακόμη και τα συνθήματα. Και οι αφίσες, κολλημένες η μία πάνω από την άλλη -η ιδέα ότι κάποιος θα μπορούσε κάποτε να τις εξαιτάσει όπως κάνουν με τους πίνακες και να ανακαλύψει το ένα layer κάτω από το άλλο έχει μία γοητεία. Και ο διάλογος των συνθημάτων στους τοίχους -έξυπνος, ευπρεπής, χυδαίος, άκομψος, στρατευμένος ή ρομαντικός.

Αν κάτι κρίνω σε αυτό τον “εντοιχισμένο” διάλογο, δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα όσο η πρόθεση και οι κανόνες με τους οποίους διεξάγεται. Υπάρχει σεβασμός σε αυτό που έγραψε ο άλλος; Υπάρχει διάθεση δημιουργίας ή καταστροφής; Συνήθως αυτά είναι δύσκολο να απαντηθούν μονοσήμαντα.

Ενδιαφέρον θέμα, σχόλια θετικά ή αρνητικά, ευπρόσδεκτα, ίσως με βοηθήσουν να καταλήξω με μεγαλύτερη σιγουρία σε μία άποψη ή να μου την αλλάξουν.

Είμαστε η ομάδα φωτογραφίας του Αγίου Ευστρατίου. Είμαστε τα παιδιά, ο Νίκος, η Βιβή, ο Αγαπητός, ο Νίκος, η Νάνσυ, η Δέσποινα,ο Δημήτρης, ο Κομνηνός και ελπίζουμε να μην ξεχάσαμε κανέναν ή καμία… Φτιάχνουμε αυτή την σελίδα γιατί θέλουμε κι εμείς από το μακρινό και απομονωμένο νησάκι μας τον Άη-Στράτη να σας δείχνουμε τίς φωτογραφίες μας ,και να γράφουμε κομματάκια από την ζωή μας.

Αυτά γράφουν τα 10 παιδιά του σχολείου στον Άγιο Ευστράτιο[**] στο (καταπληκτικό) blog τους.

Μπράβο, μπράβο, μπράβο! Και στα παιδιά και σε όποιον μεγάλο ασχολήθηκε[*].

via x-psilikatzou, via Δημήτρης.

–
[*] έχω στείλει email, ελπίζω σύντομα να έχω περισσότερες πληροφορίες να σας παρουσιάσω.
[**] χάρτης