Πέντε πόλεις, στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Ισπανία την Σλοβακία και την Αυστρία ανταγωνίζονται για να στεγάσουν το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Καινοτομίας.

Εμείς; Δεν ενδιαφερθήκαμε; Δεν τολμήσαμε; Δεν μπορούμε; Δεν θέλουμε;

Γιατί δεν αρπάζουμε τις ευκαιρίες για ουσιαστική αναπτυξιακή και εξωτερική πολιτική; Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν είναι υποψήφια;

Five cities bid to host EU’s planned technology institute, via christideli

Σχετικά με συζητήσεις που έχουν γίνει και σε αυτό το blog, ο Αλέξανδρος μου έδειξε το i-pol.org, “ένα site που φιλοξενεί ακαδημαϊκές πηγές (κείμενα, έρευνα, δεδομένα και ειδήσεις) σχετικά με το Internet και την πολιτική”.

Το ενδιαφέρον είναι στην σελίδα με τα raw data:

“εκτός και αν αναφέρεται διαφορετικά, τα δεδομένα που δημοσιεύονται σε αυτή την σελίδα δίνονται κάτω από την άδεια χρήσης Creative Commons, attribution, share alike“.

Διβάζοντας τα σχόλια στο χθεσινό post και στο buzz, νομίζω ότι πρέπει να διευκρινίσω μερικά πράγματα.

Το post δεν ήταν σε καμία περίπτωση επιθετικό προς την Σταυρούλα με την οποία επικοινώνησα από την πρώτη στιγμή και με mail, γνωστοποιώντας της ότι έχω γράψει σχετικά.

Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβήτησα την εγκυρότητα της έρευνας, η πρότασή μου για να δημοσιευθούν και τα raw data έχει να κάνει με όσους θα ήθελαν στο μέλλον να κάνουν μία αντίστοιχη έρευνα και για τους οποίους θα ήταν πολύ χρήσιμο να έχουν τα δεδομένα. Όπως και σε όποιον θα ήθελε να τα αναλύσει με διαφορετικό τρόπο.

Η “ένστασή” μου ήταν (με μία δόση υπερβολής) στο να προβάλω την έρευνα από το blog μου, όχι στο να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο.

Για εμένα η θετική κατάληξη αυτής της συζήτησης θα ήταν να δούμε παρόμοιες έρευνες να δημοσιεύονται στο internet ώστε να είναι προσβάσιμες από όλους μας, να υπάρχουν τα στοιχεία ώστε να διευκολυνθούν οι επόμενοι που θα ασχοληθούν με το θέμα και να είναι όλα αυτά κάτω από μία άδεια χρήσης που θα διευκολύνει την αναπαραγωγή τους και την δημιουργία νέων.

Έχω την εντύπωση ότι έχουν γίνει και άλλες (2-3) παρόμοιες εργασίες τα τελευταία χρόνια, οι οποίες είναι σε κάποιο ράφι, κάποιας βιβλιοθήκης, κάποιου πανεπιστημίου… Γιατί να μην αλλάξει αυτό;

Έλαβα προημερών ένα email το οποίο με παρέπεμπε σε μία σελίδα, όπου διοργανώνεται μία έρευνα για τα blogs. Η αποστελέας, Σταυρούλα Παπαδημητρίου, ζητάει πολύ ευγενικά από τους παραλήπτες του email (που φαντάζομαι ότι είναι bloggers) να κάνουν μία σχετική αναφορά στο blog τους: “Μία και μόνο αναφορά στο ιστολόγιο του καθενός (υπόθεση 2 λεπτών) είναι υπέρ-αρκετή ώστε να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους η πληροφορία ότι επιθυμώ τη βοήθειά τους”

Έχω κάποιες σοβαρές ενστάσεις.

Καταρχήν, αυτό που ονομάζει “υπόθεση 2 λεπτών”, είναι για τους περισσότερους bloggers κάτι λίγο πιο σημαντικό. Διαβάζω δεκάδες πράγματα καθημερινά και συνέχεια μπαίνω στην διαδικασία να σκεφτώ τί θα βάλω στο blog μου και τί όχι -αν καταλήξω να έχω 50 posts την μέρα, θα έχει μικρή σημασία για εμένα και ακόμη μικρότερη για όσους το παρακολουθούν. Με την ίδια λογική θα έπρεπε να βάζω κάθε μέρα 10-20 video από το youtube που μιλάνε για κάποιο “καλό” σκοπό, 10-20 links προς blogs που καταγγέλουν αδικίες και καμία 50αρία τεχνολογικά νέα. Δεν γράφω για τα πάντα -επιλέγω θέματα που θεωρώ πιο σημαντικά από τα άλλα, που γνωρίζω κάπως καλύτερα κ.λ.

Επίσης, εκτός από 2 λεπτά, ζητάει και ένα link. Τώρα, είμαι από αυτούς που φροντίζουν να βάζουν links προς άλλα sites ή posts που θεωρώ αξιόλογα. Είναι (πέρα από την χρηστική αξία) ένας τρόπος να συμβάλω και εγώ στο να γίνεται πιο λειτουργικό το internet: σελίδες στις οποίες οδηγούν πολλά links έχουν μεγαλύτερη σημασία από άλλες. Δεν το σκέφτομαι ιδιαίτερα, αλλά όταν κάποιος μου λέει “έλα, ρε, βάλε ένα link”, παίρνω αυτόματα αμυντική στάση.

Τα δύο παραπάνω καταλάβαίνω ότι μπορεί να είναι ιδιοτροπίες μου. Αλλά το επόμενο νομίζω ότι είναι σημαντικό: θα προωθήσω παρόμοιες ενέργειες μόνο αν υπάρχει η δέσμευση ότι τόσο τα αποτελέσματα, όσο και το πλήρες dataset των στοιχείων που θα συγκεντρωθούν θα δοθεί στην δημοσιότητα. Το dataset θα απαιτούσα μάλιστα να είναι σε public domain.

Με αυτό τον τρόπο, όλες αυτές οι έρευνες που γίνονται κατά καιρούς (κυρίως για ακαδημαϊκούς σκοπούς) θα μπορούσαν να σχηματίσουν μία χρήσιμη βάση δεδομένων για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να μελετήσει στο μέλλον το ίδιο θέμα (βλ. bloggers) και δεν θα χαθεί σε κάποια βιβλιοθήκη, κάπου.

Αν γίνει αυτό, καταλαβαίνω γιατί να βάλω και link και post και banner και όλα. Αλλιώς όχι.