Αν θέλετε και εσείς να συμμετέχετε στην “διαβούλευση” του Ο.Π.Ι. για την “πειρατεία στο ίντερνετ”, ο E-lawyer σας δίνει έτοιμες τις απαντήσεις!

Το χθεσινό Athens OpenCoffee είχε ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις.

Αλλά δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω αυτή του Παύλου Ευμορφίδη, ιδρυτή της Coco-mat, που ήταν ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΤΑΤΗ και τόσο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ.

Πραγματικά, τον ευχαριστώ ως ακροατής!

Πέντε πόλεις, στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Ισπανία την Σλοβακία και την Αυστρία ανταγωνίζονται για να στεγάσουν το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Καινοτομίας.

Εμείς; Δεν ενδιαφερθήκαμε; Δεν τολμήσαμε; Δεν μπορούμε; Δεν θέλουμε;

Γιατί δεν αρπάζουμε τις ευκαιρίες για ουσιαστική αναπτυξιακή και εξωτερική πολιτική; Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν είναι υποψήφια;

Five cities bid to host EU’s planned technology institute, via christideli

Μέσα στις διακοπές του Πάσχα δούλεψα πολύ προσπαθώντας να μεταφέρω[1] το urlBorg στο Google AppEngine και νομίζω ότι πλέον έχω μία αρκετά καλή αντίληψη για το συγκεκριμένο περιβάλλον. Διαβάζοντας τα σχετικά άρθρα που έγραψα στο vrypan|net|log κάποιοι με ρώτησαν “γιατί μπαίνεις σε όλο αυτό τον κόπο και δεν χρησιμοποιείς το Amazon EC2“; Ορίστε λοιπόν μία σύγκριση των δύο.

Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικά προϊόντα.

Το Amazon EC2 είναι ουσιαστικά virtual hardware. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει όπως ακριβώς θα έκανε με ένα (ή περισσότερους) dedicated servers. Μπορείς να ξεκινήσεις χρησιμοποιώντας ένα virtual server με χαμηλές προδιαγραφές ταχύτητας και πολύ εύκολα αν η εφαρμογή σου έχει επιτυχία να αναβαθμίσεις σε ένα μεγαλύτερο -και επειδή ακριβώς το hardware είναι virtual, η μετάβαση αυτή γίνεται απλά πληρώνοντας για περισσότερα resources. Μπορείς ακόμη πολύ εύκολα να “σηκώσεις” νέους servers, π.χ. να βάλεις την database να τρέχει σε ένα ξεχωριστό “μηχάνημα” κ.λ. Και αν μιλάμε για web sites, μπορείς καθώς μεγαλώνει η κίνηση στο site σου να προσθέτεις επιπλέον web servers, να έχεις 2 ή και περισσότερα μηχανήματα με db replication κ.λ. Όπως ακριβώς θα έκανε κανείς με dedicated servers, αλλά πολύ πιο εύκολα, σχετικά πιο φθηνά (έως πολύ πιο φθηνά) και με την σιγουριά που προσφέρει η υποδομή της Amazon.

Από την άλλη, το Google AppEngine είναι ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Έχει πάρα πολλούς και σημαντικούς περιορισμούς. Η γλώσσα προγραμματισμού αυτή την στιγμή είναι αποκλειστικά Python (αν και λέγεται ότι θα ακολουθήσουν και άλλες στο μέλλον). Οι βιβλιοθήκες που είναι διαθέσιμες είναι περιορισμένες και δεν επιτρέπουν πράγματα όπως image manipulation και γενικά οποιαδήποτε library της python είναι compiled (π.χ. γραμμένη σε C). Επίσης, δεν μπορεί κανείς να έχει background processes. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι ότι για την αποθήκευση δεδομένων δεν χρησιμοποιείται μία RDBMS άλλα το “Google Datastore” που για όποιον έχει συνηθίσει να δουλεύει με RDBMS μοιάζει να είναι ανίκανο να κάνει ακόμη και τα πιο βασικά (π.χ. ένα SELECT SUM() ή ένα unique auto increment ID).

Η προσέγγιση του Google AppEngine είναι “ορίστε το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσουμε σαν Google τις εφαρμογές μας, αν θέλετε και μπορείτε, χρησιμοποιήστε το”. Οι περιορισμοί που βάζει προφανώς έχουν κάποιο λόγο: να μπορεί μία εφαρμογή να κάνει “άπειρο”[2] scale [3]. Η προσέγγιση αυτή έχει τα καλά της και τα κακά της. Το κακό είναι ότι μεταφέρει τα διάφορα προβλήματα κλίμακας στον developer (προβλήματα για τα οποία σε άλλες περιπτώσεις φροντίζει η “υποδομή”, όπως το OS, ο web server, η RDBMS). Από την άλλη, μία καλογραμμένη εφαρμογή δεν έχει τα προβλήματα κλίμακας που ακριβώς αυτή η “υποδομή” βάζει από κάποιο σημείο και μετά (π.χ. με ένα καλύτερο server και με λίγη προσοχή μπορεί όντως ένα τυπικό website να αντέξει την κίνηση όταν οι επισκέπτες από 1000/ημέρα γίνουν 100.000 την ημέρα, αλλά δεν θα βρείτε server που να μπορέσει να αντιμετωπίσει με τίποτα 1.000.000 επισκέπτες το δευτερόλεπτο, για αυτό και όσοι αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα έχουν server farms, clusters κ.λ.)

Κατά την γνώμη μου η επιλογή μεταξύ των δύο ξεκινάει με το ερώτημα “πόσο μεγάλη θα μπορούσε να γίνει η εφαρμογή μου στην ιδανική περίπτωση”. Π.χ. ένα site που απευθύνεται αποκλειστικά σε Έλληνες είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει κάποιο μέγεθος. Αντίθετα, αν φτιάχνετε το επόμενο twitter ή Google Analytics, η κίνηση σε περίπτωση επιτυχίας θα είναι πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη από όσο θα μπορούσαν να σηκώσουν 1 ή 2 servers.

Μετά είναι το ερώτημα αν θέλει κανείς να “δεθεί” με την υποδομή της Google ή θα προτιμούσε να αντιμετωπίσει τα πιθανά προβλήματα κλίμακας μόνος του. Τα προβλήματα αυτά προφανώς και λύνονται (δεν περίμενε την Google το CNN ή το BBC για να μπορέσουν να εξυπηρετούν πολλά εκατομμύρια pageviews την μέρα), αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς μόνος του (ή προσλαμβάνοντας ειδικούς) τις τεχνικές δυσκολίες. Ναι, μπορείτε να “σηκώσετε” όσους DB servers χρειάζεστε και να κάνετε replication και να έχετε άλλους τόσους η περισσότερους clustered web servers στο EC2, αλλά κάποιος θα πρέπει να ασχολείται με το πώς γίνεται αυτό το πράγμα, να κάνει maintenence, monitoring, optimization κ.λ. στην υποδομή -ένας ή περισσότεροι system admins, db admins κ.λ. Μία καλογραμμένη εφαρμογή που τρέχει στο AppEngine απλά ίσως να χρειαστεί optimization από τον developer.

Και βέβαια, κατά πόσο αξίζει να επενδύσει κανείς τόση περισσότερη δουλειά (γιατί όπως είπα το development στο AppEngine είναι σημαντικά δυσκολότερο) και να μάθει μία τόσο διαφορετική πλατφόρμα, όταν έχει ήδη επενδύσει μήνες ή χρόνια για να αποκτήσει γνώσεις και εμπειρία σε ένα άλλο (π.χ. LAMP) που είναι συμβατό με το EC2.

Ελπίζω να έδωσα μία πιο πλήρη εικόνα από αυτή που κυκλοφορεί με απλοποιήσεις όπως “η Google παρουσιάζει τον αντίπαλο του Amazon EC2″.

Για εμένα η επιλογή να ασχοληθώ με το AppEngine πέρα από τα παραπάνω (και καλά το urlBorg θα έχει δισεκατομμύρια hits/sec… και μετά ξύπνησες!) είναι ότι αποτελεί μία (από άποψη development) σπαζοκεφαλιά που μετατρέπει σε προκλήσεις πράγματα που θεωρούσα βαρετά -ΟΚ, προγραμματιστική διαστροφή, το δέχομαι :-)

–
[1] όχι, δεν το έχω μεταφέρει ακόμη και θα χρειαστεί αρκετή δουλειά.
[2] όπου “άπειρο” ας θεωρήσουμε κάτι συγκρινόμενο ίσως με την κλίμακα που έχουν οι υπηρεσίες που προσφέρει η ίδια η Google.
[3] το περιβάλλον που προσφέρεται αυτή την στιγμή είναι περιορισμένο σε resources λέγοντας ότι είναι μόνο για development, αλλά ας δεχθούμε ότι (όπως λέει η Google) στο μέλλον θα μπορεί κάποιος να πληρώνει ανάλογα με το πόσα resources (bandwidth, cpu cycles, DB access κ.λ.) χρειάζεται.

Παρακολούθησα το πρωί την εκδήλωση που έγινε στον Ιανό, με θέμα “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ”.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
Ο IANOS και ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ διοργανώνει συζήτηση με θέμα το βιβλίο και τα πνευματικά δικαιώματα.

Συμμετέχουν ο Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ, ο Νομικός Σύμβουλος της ΠΟΕΒ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ και ο Νομικός Σύμβουλος του ΟΣΔΕΛ ΖΑΝΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΤΡΕΑΣ.

Διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί (συγγραφείς και οι οργανισμοί που τους εκπροσωπούν σε αυτή την περίπτωση) έχουν μία πολύ μικρή ως μηδενική επαφή με την κουλτούρα και την δημιουργία που αναπτύσσεται χάρη στην νέα τεχνολογία και διαδίδεται μέσω Internet.

Το πρόβλημα όπως το βλέπουν είναι απλό: τα έσοδα από την δημιουργία τους δεν είναι ικανοποιητικά και θεωρούν ότι σε ένα βαθμό για αυτό φταίει η σύγχρονη τεχνολογία (ερώτημα: δηλ. μέχρι πριν από 20 χρόνια οι συγγραφείς έβγαζαν πολλά λεφτά;). Τα συζητάνε μεταξύ τους και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτό που θεωρούν ότι είναι απένατί τους και τους κλέβει έσοδα στα οποία θα είχαν δικαίωμα. Άκουσα μέχρι και το ότι τα Creative Commons είναι κακό πράγμα γιατί εξοικειώνουν τον κόσμο με την ιδέα ότι μπορεί να χρησιμοποιεί content χωρίς να πληρώνει.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν αντιληφθεί την επανάσταση που συντελείται. Δεν έχουν καταλάβει ότι η εποχή που είχαμε λίγους δημιουργούς και πολλούς καταναλωτές έχει περάσει.

Είπα για παράδειγμα ότι το 4% επί των μέσω αναπαραγωγής είναι ένας φόρος που επιβάλουν οι σημερινοί δημιουργοί στους αυριανούς: ο μελλοντικός συγγραφέας, ο φωτογράφος κ.λ. πληρώνουν στους ήδη επαγγελματίες δημιουργούς όταν αγοράζουν τα μέσα που χρειάζονται για να δημιουργήσουν -σκληρούς δίσκους, ψηφιακές φωτογραφικές, κενά CD ή DVD.

Αδύνατο να το καταλάβουν. Ο λόγος είναι ότι στο μυαλό τους οι “μελλοντικοί δημιουργοί” είναι λίγοι. Σύντομα όμως θα είναι όλοι -όλοι όσοι έχουν αγοράσει μία ψηφιακή φωτογραφική, όλοι όσοι έχουν ένα υπολογιστή, όλοι όσοι έχουν μία βιντεοκάμερα.

Υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα παραδείγματα. Οι συγγραφείς (στην συγκεκριμένη περίπτωση) προσπαθούν να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους και τα έσοδά τους. Αλλά δεν υποψιάζονται καν ότι μερικοί από τους τρόπους που επιλέγουν μπορεί να στραγγαλίζουν ή να περιορίζουν την δημιουργία και την διακίνηση ιδεών, γιατί αυτά, με την μορφή που τα εννοούμε εμείς (π.χ. οι περισσότεροι αναγνώστες αυτού του blog) συμβαίνουν σε ένα κόσμο πολύ μακρυά τους.

Εντύπωση μου έκανε και η αναφορά στα “ορφανά έργα” -έργα τα οποία καλύπτονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σε ισχύ, αλλά δεν είναι γνωστό ποιος είναι ο δικαιούχος. Για αυτά, η προσέγγιση ήταν ότι ο ΟΣΔΕΛ θα πρέπει (ή το κάνει ήδη;) να εισπράττει τα χρήματα που τους αντιστοιχούν, να ψάχνει για τους δικαιούχους και αν δεν τους βρει, να τα κατανείμει στους υπόλοιπους. Δηλαδή για έργα τα οποία οι δημιουργοί ΔΕΝ ενδιαφέρονται να ασκήσουν το δικαίωμά τους, αντί να προσπαθούμε να απελευθερωθούν και να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο καθένας (π.χ. εγώ στο blog μου, ένας γάλλος θαυμαστής τους που θέλει να τα μεταφράσει στα γαλλικά και να τα δημοσιοποιήσει στο internet κ.λ.), προσπαθούν να τα “κλείσουν” -κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ανήθικο, αν η πρόθεση του δημιουργού τους ήταν διαφορετική…

Πέρα από τις αντιπαραθέσεις μας με τους οργανισμούς, τις κυβερνήσεις κ.λ. πρέπει να ενημερώσουμε και αυτό τον κόσμο για την επανάσταση που συντελείται. Γιατί (ελπίζω) εκτός από επαγγελματίες είναι δημιουργοί.

Αν είσαστε ανάμεσα στους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση και ήρθατε εδώ για να δείτε τι γράφω σχετικά, έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε τα posts στην κατηγορία digital rights.

Η Microsoft παρουσίασε χθές το Live Mesh που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Η κεντρική ιδέα του είναι ότι μπορεί κανείς να κάνει sync πληροφορία (αρχεία, σχόλια, κ.λ.) μεταξύ υπολογιστών και χρηστών με ένα εξαιρετικά απλό τρόπο για τον χρήστη. Το demo που παρακολούθησα με εντυπωσίασε.

Βέβαια, όπως πάντα τα θέματα με την microsoft είναι δύο:
1. implememtation: πόσο εύχρηστο, σταθερό, λειτουργικό, ασφαλές θα είναι τελικά το προϊόν;
2. (και σημαντικότερο) πόσο ανοικτό ως προς την αρχιτεκτονική του, τα πρωτόκολλά του κ.λ. θα είναι ώστε να επιτρέπει σε άλλες πλατφόρμες (γιατί ουσιαστικά είναι μία πλατφόρμα αυτό το πράγμα) να συνεργάζονται μαζί του; Ή μήπως είναι άλλη μία προσπάθεια να κλειδώσει τους χρήστες σε κλειστά πρότυπα και να εγκλωβίσει τους developers στο δικό της “οικοσύστημα”;

Δεν έχω δει τεχνικά χαρακτηριστικά και έτσι κι αλλιώς είναι μάλλον νωρίς ακόμη για να κρίνουμε. Η ιστορία της εταιρείας δεν είναι καλή στα θέματα αυτά -αλλά θα περιμένω να διαβάσω και να ακούσω τις γνώμες της διεθνούς κοινότητας πριν σχηματίσω άποψη. Υποτίθεται ότι το Live Mesh είναι το πνευματικό παιδί του Ray Ozzie, κάτι που υποτίθεται ότι αποτελεί καλό οιωνό (και διαβάζω ότι βασίζεται σε “2-way RSS”, επίσης καλό). Θα δούμε :-)

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο TechCrunch

Έγραφα πριν από ένα χρόνο περίπου για την αδυναμία του συστήματος να αναγνωρίσει το άτομο ως παραγωγική μονάδα που συμμετέχει στην αγορά (στην “αγορά γνώσης” εστίαζε το άρθρο, αλλά δεν αναφέρονταν μόνο σε αυτή).

Έλεγα στα σχόλια, “Γιατί μία μικρή εταιρεία μπορεί να πάρει επιχορήγηση για να δικτυώσει τα 100 τετραγωνικά των γραφείων της και εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο για να καλύψω με WiFi όλο το τετράγωνο στο οποίο μένω; Οι πολίτες, οι ιδιώτες, τα άτομα έχουν νέες δυνατότητες που αναχρονιστικοί νόμοι και συστήματα τους εμποδίζουν να εξασκήσουν.” προσπαθώντας να δείξω ότι τα άτομα μπορούν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες που παραδοσιακά τις θεωρούσαμε “επαγγελματικές”.

Το θυμήθηκα πάλι διαβάζοντας το Πώς να δίνετε επιδοτήσεις (και να μην τις παίρνει κανείς) του Φοίβου Καρζή. Αναφέρεται σε ένα άρθρο του Στέφανου Μάνου που περιγράφει πώς ο ιδιώτης που θα μπορούσε να εγκαταστήσει μία μικρή φωτοβολταϊκή μονάδα στο σπίτι του και να πουλάει ρεύμα στην ΔΕΗ, τελικά αποτρέπεται διότι πρέπει να δηλωθεί στον ΟΑΕΕ, να πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές (1500Ευρώ/έτος), να κάνει δηλώσεις ΦΠΑ, κ.λ. -και όλα αυτά για συνολικά έσοδα 1170 Ευρώ/έτος.

Λέμε συχνά ότι το σημαντικότερο κεφάλαιο στην εποχή μας είναι η γνώση. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι η γνώση έχει μεγάλη αξία, αλλά και ότι πολλοί άλλοι πόροι που παλιότερα είχαν αξία είναι πλέον “commodity”. Είμαι σίγουρος για παράδειγμα, ότι για πολλοί από τους αναγνώστες αυτού του blog συνειδητοποιούν πολλές φορές ότι έχουν στο σπίτι τους περισσότερους ή καλύτερους υπολογιστές και ταχύτερη πρόσβαση στο internet και περισσότερο αποθηκευτικό χώρο από όσο τους παρέχει η εταιρεία που εργάζονται.

Πρέπει να εντάξουμε την έννοια του “μικρο-παραγωγού” στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την οικονομία και την ανάπτυξη -είτε είναι blogger/μικρο-εκδότης, είτε παράγει ενέργεια, είτε παρέχει ασύρματη πρόσβαση στο internet (π.χ. FON), είτε συμμετέχει δίνοντας πόρους σε ερευνητικά προγράμματα (π.χ. SETI@home). Ο μικρο-παραγωγός πρέπει να μπορεί να συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα και σε επιδοτήσεις. Πρέπει να τον λαμβάνουμε υπόψη μας όταν σχεδιάζουμε νόμους που θεωρούν δεδομένο ότι το αντικείμενό τους είναι μόνο επιχειρήσεις (και κατά συνέπεια έχουν λογιστήριο, νομικό τμήμα, υπαλλήλους, κεφάλαιο, κέρδη). Πρέπει να τον υπολογίζουμε όταν σχεδιάζουμε νόμους ορίζουν πώς θα διακινείται, αυτό που συχνά αποτελεί το “οξυγόνο” του, η γνώση και η πληροφορία (π.χ. πρότυπα ανταλλαγής πληροφοριών, δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, διαδικασίες για απόκτηση πρόσβασης σε χρήσιμες πληροφορίες).

Πρέπει να τον υπολογίζουμε όταν σχεδιάζουμε ένα φορολογικό σύστημα που θεωρεί δεδομένο ότι το μόνο κέρδος στο οποίο αποσκοπεί μία επένδυση είναι το οικονομικό -ο μικρο-παραγωγός συχνά επενδύει σε χρήμα, χρόνο και γνώση για να κερδίσει αναγνώριση, για να κάνει “καλό”, για να ικανοποιήσει την περιέργειά του.

Γιατί οι άυλοι πόροι που διαθέτει ο μικρο-παραγωγός είναι συχνά πολύ μεγαλύτεροι από αυτούς των παραδοσιακών παραγωγών (κατ’ αναλογία): εξειδικευμένη γνώση, πάθος, διάθεση για επενδύσεις που μπορεί να μην του αποφέρουν οικονομικό όφελος (με οικονομικούς όρους, είναι διατεθειμένος να πάρει άπειρο ρίσκο). Και βέβαια, οι μικρο-παραγωγοί μπορούν να είναι πολλές τάξεις μεγέθους περισσότεροι από τους παραδοσιακούς παραγωγούς.

Τέτοια ήταν και η περίπτωση με τις μικρές φωτοβολταϊκές μονάδες που αναφέρει ο Μάνος. Το κράτος ζήτησε την βοήθεια των μικρο-παραγωγών για να κάνουν μία επένδυση σε κάτι που μέχρι πρόσφατα ήταν ακριβή τεχνολογία, αλλά πλέον είναι διαθέσιμη στον καθένα. Το κύριο κέρδος δεν θα ήταν οικονομικό, αλλά αν αρκετοί μικρο-παραγωγοί συμμετείχαν θα μπορούσαν να συμβάλλουν σημαντικά στην μετακίνησή μας προς πράσινες μορφές ενέργειας, την δημιουργία μίας ανταγωνιστικής αγοράς ενέργειας, αλλά και την ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι το υπόλοιπο σύστημα (π.χ. εφορία, ασφάλιστικό σύστημα, γραφειοκρατία) αδυνατεί να χειριστεί την έννοια του μικρο-παραγωγού.

Αν ψάξετε τα άρθρα σε αυτό το blog που έχουν ξεκινήσει μεγάλες συζητήσεις, τα περισσότερα από αυτά κρύβουν μία σύγκρουση μικρο-παραγωγών και παραγωγών (είτε μιλάμε για πνευματικά δικαιώματα, είτε για ανοικτά πρότυπα, είτε για wifi, είτε για πρόσβαση σε δημόσιες πληροφορίες). Γνωρίζω ότι οι αναγνώστες μου απέχουν από τον μέσο όρο και δεν είναι “τυπικά δείγματα”, αλλά είναι συνήθως σε επαφή με “αυτά που θα έρθουν”.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι τα έχουν πει όλα αυτά καλύτερα από εμένα, αν έχετε σχετικές πηγές και αναφορές, παρακαλώ προσθέστε τις στα σχόλια.

Θέλετε να νοικιάσετε ή να αγοράσετε σπίτι [*]; Δεν χρειάζεται να ψάχνετε σε δεκάδες διαφορετικά site με μικρές αγγελίες σχετικά με ακίνητα.

Το LandGuru συγκεντρώνει τις αγγελίες από διάφορες πηγές και μέσα από ένα εξαιρετικά φιλικό interface σας επιτρέπει να κάνετε αναζητήσεις.

Ο Δημήτρης (ένας από τους συντελεστές) μου είπε ότι αυτή την στιγμή έχουν καταχωρημένες περίπου 78.000 αγγελίες και ότι στις υπάρχουσες πηγές θα προστεθούν άλλες 3-4 ως το τέλος του μήνα και άλλα 20 λίγο αργότερα!

Πέρα από το “ajaxy” interface, νομίζω ότι από τα πιο χρήσιμα χαρακτηριστικά είναι το RSS (ή email alert) για τα αποτελέσματα των αναζητήσεων. Πέρα από την προφανή χρήση (ψάχνω να νοικιάσω κάτι με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και κάνω subscribe στα αποτελέσματα ώστε να βλέπω κάθε νέα αγγελία που θα με ενδιέφερε), μπορώ να σκεφτώ και άλλες χρήσεις: π.χ. κάνω subscribe στα σπίτια που έχουν ίδια χαρακτηριστικά με το δικό μου για να έχω μία ιδέα της αξίας του.

Αξίζει να ρίξετε και μία ματιά στα στατιστικά που κάνουν και “drill down”.

Είναι ακόμη σε beta, οπότε υπάρχουν προβληματάκια που πρέπει να διορθωθούν, αλλά νομίζω ότι αξίζει να το βάλετε στα bookmarks σας.

Ελπίζω σύντομα να κάνουν παρουσίαση στο OpenCoffee ως success story :-)

–
[*] Διόρθωση: αυτή την στιγμή έχουν μόνο πωλήσεις ακινήτων, αργότερα θα έχουν και ενοικιάσεις.

Γράφει στο πρόσφατο ταξίδι του ο Scoble, Israel: a country too far from Mike Arrington’s house, δηλ. “Ισραήλ, μία χώρα μακρυά από το σπίτι του Mike Arrington” [1].

Ο Mike Arrington είναι ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου blog που ασχολείται με θέματα start ups στον χώρο του Web. Για όλους όσους ελπίζουν ότι η νέα διαδικτυακή υπηρεσία που έφτιαξαν θα γίνει το επόμενο google ή youtube ή facebook ή έστω θα γίνει αρκετά γνωστή ώστε να τους εξασφαλίσει ένα καλό εισόδημα, μία αναφορά στο TechCrunch έχει ανυπολόγιστη αξία. Όπως όμως παρατηρεί ο Scoble, “όσο πιο μακρυά είναι μία περιοχή από το Silicon Valley, τόσο λιγότερη εκτίμηση απολαμβάνει” (από τους γνωστούς tech bloggers).

Και δεν φταίνε αυτοί. Είναι λογικό να γράφεις και να πέφτουν στην αντίληψή σου πολύ πιο εύκολα προσπάθειες από ανθρώπους που βλέπεις από κοντά, που ίσως τους ξέρει ένας γνωστός σου κ.λ. Προφανώς και όλοι απέχουμε πλέον “ένα email”, αλλά όσοι το έχουν προσπαθήσει, ξέρουν ότι η μάχη που γίνεται στο mailbox των “γνωστών” από emails που ανταγωνίζονται για την προσοχή τους είναι εξαιρετικά σκληρή.

Μία λύση είναι να καλέσεις αυτούς τους ανθρώπους στην χώρα σου. Εδώ έχουμε ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ναι, το γνωστό, “την φυσική ομορφιά της Ελλάδας”. Μία πρόσκληση να έρθουν το καλοκαίρι στην Ελλάδα για ένα συνέδριο ή μία παρουσίαση ακούγεται στα αφτιά τους (ειδικά στους Αμερικανούς) σαν να καλούν κάποιον από εμάς σε κάτι αντίστοιχο στην Χαβάη: ανεξάρτητα από το αντικείμενο, την ποιότητα της εκδήλωσης κ.λ. ο προορισμός είναι τόσο θελκτικός που δύσκολα θα αρνηθούν χωρίς κάποιο καλό λόγο. Το δοκίμασε ο Στέφανος πέρυσι, με το Greek Blogger Camp και φάνηκε να δουλεύει -ελπίζω φέτος να έχει ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

Ίσως αυτή να είναι μία εναλλακτική αξιοποίηση της χώρας μας ως τουριστικού προορισμού: να φιλοξενούμε όσο γίνεται πιο συχνά και όσο γίνεται περισσότερους κορυφαίους από διάφορους κλάδους της επιστήμης, της τεχνολογίας και των μέσων, ώστε να τους φέρουμε συστηματικά πιο κοντά με τις εγχώριες startup.

Αυτό, για να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα πρέπει να γίνεται με τρόπο που να διευκολύνει την επαφή των ανθρώπων, να υπάρχει χρόνος να μιλήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις. Και βέβαια, να έχουμε να δείξουμε και εμείς κάτι περισσότερο από ήλιο και θάλασσα! [2]

–
[1] Εκτός από αυτό, λέει όμως και ότι εντυπωσιάστηκε από την έρευνα και την επιχειρηματικότητα που υπάρχει στο Ισραήλ.
[2] Ιδέα: μήπως το OpenCoffee του Ιουνίου να γίνει μαζί με το Greek Blogger Camp (ή αμέσως πριν/μετά) ώστε αν ενδιαφέρονται να το παρακολουθήσουν και οι ξένοι που θα παραβρεθούν στο δεύτερο;

Ο Διομήδης Σπινέλλης, αφήνει ένα ενδιαφέρον σχόλιο:

Δεν είχα άποψη για το Classmate PC, αλλά στη συνάντηση εργασίας που έγινε για το OLPC στο συνέδριο «σχολείο του μέλλοντος» κάποιες ερωτήσεις των εκπαιδευτικών με θορύβησαν. Η μια λοιπόν ερώτηση αφορούσε το αν ο δάσκαλος έχει τη δυνατότητα να απενεργοποιεί μαζικά τους υπολογιστές για να τον προσέξουν οι μαθητές. Η άλλη ήταν αν υπάρχει η δυνατότητα να στέλνει ο δάσκαλος μαζικά το ίδιο περιεχόμενο σε όλους τους μαθητές. Έχω παρουσιάσει το XO πολλές φορές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πρώτη φορά μου έκαναν αυτές τις ερωτήσεις. Αυτό μου έκανε εντύπωση. Ρώτησα και έμαθα πως αυτές είναι δυνατότητες που έχει το Classmate PC, του οποίου παρουσίαση είχε προηγηθεί.

Αν το όραμά μας για το σχολείο του μέλλοντος είναι ο δάσκαλος ο οποίος για να τον προσέξουν τα παιδιά θα πρέπει να απενεργοποιήσει τους υπολογιστές τους (τους οποίους φαίνεται να παραδέχεται πως οι μαθητές θα θεωρούν πιο ενδιαφέροντες από αυτόν), αν το όραμά μας για το σχολείο του μέλλοντος είναι το μοντέλο του δάσκαλου ο οποίος μαζικά σπρώχνει την ύλη προς τους μαθητές (μέσω των φανταχτερών υπολογιστών τους), τότε έχουμε χάσει το παιγνίδι πριν αυτό καν αρχίσει. Το XO δεν έχει αυτές τις δυνατότητες και καλώς δεν τις έχει. Η σημαντική διάσταση του προγράμματος OLPC και αυτό που το διαφοροποιεί από άλλες προσπάθειες δεν είναι το ΕΛΛΑΚ, αλλά η εκπαιδευτική φιλοσοφία πάνω στην οποία βασίζεται όλο το εγχείρημα.