ΕΣΡ στο διαδίκτυο;
Πριν προχωρήσω στο θέμα να δηλώσω παντελώς άσχετος. Αλλά, σίγουρα ανάμεσα στους αναγνώστες κάποιος θα μπορεί να μου εξηγήσει (και ελπίζω να κάνω λάθος).
Λοιπόν, περνάει ένα σχέδιο νόμου αυτές τις μέρες στην Βουλή που έχει να κάνει με τα ΜΜΕ. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στο parliament.gr.
Αυτό που με ανησυχεί είναι το Άρθρο 15 (σελίδα 38). Υποψιάζομαι ότι κάπου εκεί (π.χ. παράγραφος 9) υπάρχει κάτι που αν περάσει θα επιτρέπει στο ΕΣΡ να ρυθμίζει το ποίος και τί μεταδίδεται μέσω Internet!
Επαναλαμβάνω, μπορεί να καταλαβαίνω εντελώς λάθος. Αλλά θα ήθελα να ακούσω από κάποιους που τα κατέχουν καλύτερα αυτά.
Μα πώς μου πέφτουν τα θέματα μαζεμένα θεματικά;
–
UPDATE, 4/7/2007. Ο Βενιζέλος, στην χθεσινή ομιλία του στην Βουλή, αν και αναφέρθηκε συνολικά στο νομοσχέδιο έκανε σαφείς αναφορές στο θέμα από πλευράς internet και νομίζω ότι το έθεσε στην σωστή του διάσταση.
Η άποψη που έχω σχηματίσει είναι ότι για να “είναι ασφαλής” η κυβέρνηση, ως προς την συμμόρφωση της Ελληνικής Νομοθεσίας με την Ευρωπαϊκή, απλά έβαλε και μία παράγραφο που λέει “θα ελέγχουμε και το Internet”, με την λογική, “ας το έχουμε, και βλέπουμε όταν μας απασχολήσει”. Το κακό είναι ότι αν το σχέδιο νόμου περάσει έτσι, θα είναι σαν να μην υπάρχει μέχρι την ώρα που θα είναι αργά και θα δούμε ίσως πάλι το ίδιο έργο που είδαμε με την τηλεόραση και την ραδιοφωνία: όλοι θα είναι παράνομοι, τα (νέα) μέσα θα εκβιάζουν τους πολιτικούς και αυτοί αυτά…
http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomothesia/n3431_06.htm
και
Οδηγία 2002/21/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32002L0021:EL:HTML
όποιος δε διαβάσει αυτά, κατά την άποψή μου δεν πρέπει να έχει άποψη. Συμφωνώ με alex, από όσο διάβασα δεν πρόκειται για τέτοιου είδους εκπομπές ‘σημάτων’.
9. Οι πάροχοι δικτύου μπορούν να μεταδίδουν πρόγραμμα μόνο εφόσον το περιεχόμενο του προγράμματος έχει λάβει έγκριση απο το ΕΣΠ ή έχει αδειοδοτηθεί απο το ΕΣΠ σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου αυτού.
Απο αυτά που βλέπω καταλαβαίνω οτι αγγίζει τους παρόχους ραδιοτηλεοπτικού περιεχομένου, άρα ένα απλό blog post δεν μπορεί να περιοριστεί. Ένα podcast όμως ; Ή ένα βίντεο στο youtube ;
Απο την π1 βλέπω οτι ένας podcaster εντάσεται στους ‘παρόχους’ .
Επίσης βλεπω το π12 όπου γράφει: Για τη μετάδοση απο τους παρόχους δικτύων ραδιοτηλεοπτικού προγράμματος είναι υποχρεωτική η προηγούμενη υποβολή στο ΕΣΡ αντιγράφου της σύμβασης που έχει συνάψει με επιχείρηση που έχει λάβει άδεια ή έγκριση τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού προγράμματος.
Άρα εγώ που ανέβασα ένα βίντεο απο τη σχολή μου πρέπει να έχω καταθέσει σύμβαση απο το youtube ; Να τους δώσω πχ την EULA ; Το youtube πρέπει δε να πάρει αδεια απο το ΕΣΡ για να αφήνει τις Ελληνικές IP ;
Δε ξέρω αλλά μου φαίνεται απο γλαφυρό εώς ηλίθιο και σίγουρα ανεφάρμοστο.
Ακόμη ένας διακοσμητικός νόμος ;
Ελληνοφρένεια!
Όταν μιλάμε για τηλεόραση και ραδιόφωνο, είναι. Είναι λογικό να υπάρχει μία αρχή που να ελέγχει πώς χρησιμοποιώ ένα σπάνιο κοινό αγαθό (ραδιοσυχνότητα) που το κράτος μου παραχώρησε. Το ΕΣΡ δεν ελέγχει αν κάνω κάτι παράνομο, π.χ. αν διαφημίζω την παιδική πορνεία. Ελέγχει αν χρησιμοποιώ την ραδιοσυχνότητα με τρόπο “σωστό”. Π.χ. να μην δίνω βήμα μόνο σε ένα κόμμα, να μην πάιζω διαφημίσεις για παιδικά παιχνίδια σε ώρες που βλέπουν παιδιά, να μην δείχνω τσόντες στις 4 το απόγευμα κ.λ.
Όταν όμως μιλάμε για το Internet, αυτό δεν ισχύει. Αν κάνω κάτι παράνομο, θα αντιμετωπίσω την σχετική δίωξη. Δεν χρειάζεται όμως κάποιος που να ελέγχει αν δείχνω μόνο σκουπίδια στο site μου ή αν στο podcast μου βρίζω.
Ναι κατά βάση δεν είναι τηλεοπτικό περιεχόμενο, αλλά καταναλώνετατι και σαν τέτοιο. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι η προβολή διαφημιστικών για παιχνίδια στο δρόμο μπορεί να είναι παράνομη αν υποστηρίζεται απο κάποιο σύστημα διανομής που παίζει πάνω απο streaming video, και θα ήταν γελοίος. Νομίζω όμως οτι το streamer δεν είναι πολύ παράξενο το σενάριο χρήσης, και άλλωστε έχει την πρόθεση να γεφυρώσει το web video με την τηλεόραση.
Όπως το βλέπω ίσως θα έπρεπε να επιβληθεί δια νόμου η παροχή υπηρεσιών feedback απο τους χρήστες ώστε να απομακρύνει το κοινό το ‘ανεπιθύμητο’ υλικό. Κάθε τι άλλο νομίζω χάνεται λόγω της γεφύρωσης του περιεχομένου απο internet σε τηλεόραση.
Αν καταλαβαίνω καλά, το ΕΣΡ ασχολείται με πράγματα που κατά τα άλλα είναι νόμιμα, π.χ. το να χρησιμοποιείς βρισιές, να προβάλλεις μόνο ένα πολιτικό κόμμα. Του έχουμε δώσει την εξουσία αυτή γιατί ακριβώς μιλάμε για ένα σπάνιο δημόσιο αγαθό που το κράτος δίνει άδεια σε κάποιους ιδιώτες να χρησιμοποιήσουν.
Από κει και πέρα, αν είναι παράνομο το να διαφημίζεις τσιγάρα ή παιδικά παιχνίδια ή μπλε αυτοκίνητα, είναι παράνομο. Για αυτά υπάρχει ο εισαγγελέας.
Η ιδανική σχεδίαση σχετικού νόμου νομίζω θα ανέθετε το έργο του κάθε περιορισμού σε συλλόγους πολιτών. Πχ για την περίπτωση μια ένωση γονέων. Αυτό που λείπει μετά είναι ένα απλό API κατα τα πρότυπα του OpenID στο οποίο κάθε πάροχος θα συμβουλέυεται μια λίστα απο εξωτερικές υπηρεσίες δίνοντας το τρέχον context και αυτές θα απαντάνε αν είναι οκ η θέαση του περιεχομένου αναφορικά με το τρέχον context ή όχι. Ένα ανοικτό και κατανεμημένο DRM δλδ το οποίο να υποστηρίζει επεκτασιμότητα ανάλογα με τη νομοθεσία κάθε γεωγραφικής περιοχής.
Για τα αυτεπάγγελτα έχεις δίκιο, απλώς καταθέτεις κάποια αγωγή.
Σοβαρά τώρα, αν θεωρούμε τις διαφημίσεις παιδικών παιχνιδιών λάθος, τότε πρέπει να απαγορεύονται. Ή να απαγορεύονται σε “παιδικό” context, όπως εκπομπές στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο την ώρα που πηγαίνουν σχολείο, σε περιοδικά με κόμιξ, κ.λ. Γίνεται νόμος και ανεξάρτητα με το αν μεταδίδεις μέσω TV, internet, mobile, είναι παράνομο. Αντίστοιχα, η παραπλανητική διαφήμιση. Αντίστοιχα η καταπάτηση του προσωπικού απορρήτου.
Μην μπλέκουμε το νόμινο/παράνομο με την “διασφάλιση ποιότητας, αντιπροσωπευτικότητας” κ.λ. που έχει δουλειά να κάνει το ΕΣΡ.
(επαναλαμβάνω και πάλι, δεν είμαι ειδικός. θα ήθελα να ακούσω κάποιον που να ξέρει καλύτερα τα θέματα αυτά, μπορεί να λέω βλακείες)
Απο την πλευρά μου προσπάθησα να εξετάσω αν υπάρχουν περιπτώσεις που να χρειάζονται περιορισμό. Αν χρειάζονται τότε πρέπει να ορίζεται ο τρόπος περιορισμού. Αν όχι δεν υπάρχει λόγος. Απλά η διαφορά είναι στο οτι εσύ προτείνεις απόλυτη ελευθερία μέχρι εκεί που αγγίζει αυτεπάγγελτα αδικήματα, και εγώ προτείνω επιβολή διασφάλισης QoS μέχρι εκεί που αυτό είναι εφικτό. το ‘εφικτό’ προφανώς σημαίνει οτι δεν πρέπει να επηρεάζεται έντονα η δημιουργική διαδικασία.
Θα θεωρήσω λοιπόν ότι το συγκεκριμένο άρθρο, το οποίο πρέπει να διάβασα καμιά σαρανταριά φορές μέσα στο σαββατοκύριακο, αναφέρει ότι ο πάροχος περιεχομένου μέσω του διαδικτύου ΕΜΠΙΠΤΕΙ στα όσα ορίζονται στις διατάξεις του σχεδίου νόμου. Αν τώρα υπάρξει διευκρίνιση μέχρι την κατάθεση του σ/ν στην ολομέλεια αλλάζει το πράγμα.
Η ανάγκη της αδειοδότησης των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών σαφώς και πηγάζει από την περιορισμένη τεχνικά δυνατότητα του φάσματος να φιλοξενήσει άπειρες συχνότητες. Έτσι έχουμε να κάνουμε με ένα δημόσιο αγαθό το οποίο δεν είναι άφθονο και συνεπώς η διάθεσή του πρέπει να ελεγχθεί ώστε να προστατευθεί το γενικότερο συμφέρον των πολιτών. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Όταν μιλούμε για ευρυζωνικά δίκτυα όμως και ιδιαίτερα για το διαδίκτυο οι περιορισμοί αυτοί πρακτικά εξαλείφονται. Ακριβώς για τον λόγο αυτό στο νομοσχέδιο περιλαμβάνεται και η κατηγορία του «παρόχου περιεχομένου/παραγωγού προγράμματος» ο οποίος δεν χρειάζεται άδεια γιατί δεν χρησιμοποιεί κάποια συχνότητα αλλά «πρέπει» να ελεγχθεί γιατί παράγει ραδιοτηλεοπτικό περιεχόμενο.
Όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή λοιπόν θα πρέπει ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ να λαμβάνουν άδεια για το περιεχόμενο που «εκπέμπουν» (πόσο συχνά άραγε;) και το ΕΣΡ μπορεί να αρνηθεί.
Σκεφτείτε τώρα το εξής: τα παραδοσιακά βιβλία (CD, βιντεοκασέτες, DVD διαλέξτε ότι θέλετε, ισχύουν τα ίδια) είναι ένας τρόπος μεταφοράς περιεχομένου από τον πάροχο στον τελικό «καταναλωτή». Πώς θα σας φαινόταν λοιπόν αν κάθε δημιουργός ήταν απαραίτητο να λάβει άδεια, υποβάλλοντας το περιεχόμενο σε έλεγχο, ΠΡΙΝ δημοσιεύσει τη δουλειά του;
Είδατε πόσο πιο περίεργο ακούγεται τώρα; Κι όμως είναι ακριβώς το ίδιο. Σκεφτείτε για παράδειγμα τι θα γινόταν αν ο νόμος ανέφερε ότι οι δημιουργοί κινηματογραφικών ταινιών θα έπρεπε να ελέγχονται από το ΕΣΡ πριν καν μπουν στον κόπο να δημοσιοποιήσουν τη δουλειά τους;
Γιατί μπορώ να δημοσιεύσω, να διαφημίσω και να πουλήσω ότι μπούρδα έχω γράψει σε ένα βιβλίο (έχω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα στο νου τώρα αλλά άσε γιατί θα μπλέξουμε…) χωρίς να με ελέγξει προηγουμένως κάποιος φορέας και πρέπει να το κάνω όταν χρησιμοποιώ το διαδίκτυο ως μέσο;
Πιστεύω λοιπόν ότι ο ρόλος της ΕΕΤΤ και του ΕΣΡ είναι να ελέγχουν εκείνους στους οποίους δώσαμε, προσωρινά και με τη δυνατότητα να αλλάξουμε γνώμη, τη χρήση των περιορισμένων ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων. Δεν έχουν καμία, μα καμία δουλειά να ελέγχουν το περιεχόμενο όσων δημοσιεύονται σε μέσα που δεν έχουν αυτούς τους τεχνικούς περιορισμούς.
Διάβασα τα επιχειρήματα για την προστασία από τυχόν επιλήψιμο περιεχόμενο (συκοφαντικό, άσεμνο, πλάγια διαφημιστικό, κλπ.) αλλά θεωρώ ότι για να επιτευχθεί αυτό δεν χρειάζεται καινούργιος νόμος και πολύ περισσότερο προέγκριση περιεχομένου. Η υπάρχουσα νομοθεσία, που εφαρμόζεται και στις περιπτώσεις των βιβλίων (CD, DVD κλπ.) θεωρώ ότι επαρκεί μία χαρά. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την καταφυγή στην ανωνυμία λύση.
Στην πράξη βέβαια ο νόμος παραγνωρίζει και ένα κάρο τεχνικά ζητήματα: o διαχωρισμός ευρυζωνικών δικτύων / διαδικτύου είναι εντελώς τεχνητός και δεν ισχύει καν σήμερα - πολύ περισσότερο σε 5-10 χρόνια. Για παράδειγμα, φτιάχνω ένα vidcast, το ανεβάζω στo iTunes και ο Παναγιώτης το κατεβάζει με το WiFi enabled iPod 6ης γενιάς (λέμε τώρα!). Χρειάζομαι άδεια για τη χρήση των συχνοτήτων του φάσματος που αντιστοιχούν στο WiFi; Αν ναι, ποιος είναι υπεύθυνος, εγώ ως πάροχος του περιεχομένου, ή Apple; Μπορεί το ΕΣΡ να ελέγξει περιεχόμενο από 200, 300, 1000 podcasters / vidcasters, και ποιος έχει αρμοδιότητα αν ανεβάσω τη δουλειά μου σε server στις ΗΠΑ; Ποιος θα με εμποδίσει να βλέπω τις εκπομπές του BBC στο κινητό μου το οποίο συνδέεται απευθείας στο διαδίκτυο.
Θεωρητικά όλα αυτά θα λυθούν μέσα από την Στρατηγική i2010 της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μιλάει για τη δημιουργία ενιαίου ραδιοτηλεοπτικού πεδίου αλλά δυστυχώς με τους ρυθμούς που ενσωματώνονται αυτά στην Ελληνική πραγματικότητα πολύ φοβάμαι ότι θα αργήσουμε να δούμε άσπρη μέρα.
Όμως ήδη καταχράστηκα την φιλοξενία…
@Alexandra: πρέπει και το ψάχνω και αν βρώ κάτι χρήσιμο θα το βάλω εδώ. Αλλά γιατί πρέπει να είναι ΠΑΣΟΚ (και μάλιστα να εργάζεται για αυτό!) κάποιος που θα ξέρει για την συγκεκριμένη νομοθεσία; Σχεδόν με προκαλείς να κάνω “προπαγάνδα” για το πώς θα έπρεπε να δουλεύει ένα ανοικτό κόμμα… :-) Αντιστέκομαι για τώρα.
Και στο κάτω-κάτω, αν δεν έχει προετοιμαστεί ή αν το συγκεκριμένο άρθρο με την ερμηνεία που δίνω εγώ (που απαιτεί μία εξοικείωσή με τα πολύ νέα μέσα) έχει ξεφύγει, τί πρέπει να κάνω; Να μην το ψάξω;
Η εμπειρία μου μέχρι τώρα είναι ότι όταν ζητάω την γνώμη ή τις γνώσεις των αναγνωστών μου, βρίσκω πληροφορίες που δύσκολα θα έβρισκα αλλιώς.
Και πράγματι έτσι είναι. Διαβάζοντας το Άρθρο 15 (”Ευρυζωνικά Δίκτυα”) παράγραφοι 5 και 6, βλέπουμε πως το ΕΣΡ αδειοδοτεί media companies (για να το πω Ελληνικά). Για απλό / μέσο χρήστη δεν αλλάζει τίποτε. Για αυτόν που αλλάζει είναι ο hosting provider του εφόσον έχει έδρα στην Ελλάδα.
Αν απλά είμαι το HELLUG, η WWF ή η ΓΣΕΕ θεωρούμαστε “corporate”, όπως λές, και πάλι πρέπει να πάρουμε άδεια;
Δεν μου βγάζει νόημα ο διαχωρισμός σε ιδιώτη/χομπίστα και εταιρεία/επαγγελματία, μάλλον επειδή ακριβώς δεν καταλαβαίνω τον λόγο του πιθανού regulation.
Τέτοιοι περιορισμοί υφίστανται και στο διαδίκτυο, αλλά το εύρος του φάσματος εκεί είναι απείρως μεγαλύτερο από αυτό της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον αέρα.
Θεωρητικά, είναι περιορισμένος ο αριθμός των καναλιών που μπορούμε να στριμώξουμε σε μια οπτική ίνα. Οι ίνες όμως είναι man-made και πολλαπλασιάζονται εύκολα. Συνεπώς η δικαιοδοσία του ΕΣΡ για περιεχόμενο που μεταδίδεται στο διαδίκτυο δεν εδραιώνεται με τις ίδιες αρχές της Φυσικής που δικαιολογούν την ως τώρα δικαιοδοσία του.
Είναι εντελώς ΑΣΤΕΙΟ να συζητάμε για ΕΣΡ στο Διαδίκτυο. Αστείο, γελοίο και της πλάκας. Δεν έχουν καμμία σημασία οι τεχνικοί περιορισμοί ή όχι. Όποιος έχει μικρή μόνο πείρα χρήσης του Internet μπορεί να καταλάβει ότι είναι αδύνατη η προληπτική ή κατασταλτική λογοκρισία στο Δίκτυο, παρεκτός αν πρόκειται για εξόφθαλμες παραβιάσεις του νόμου.
Άκου ΕΣΡ στο Διαδίκτυο…. Αυτοί που γράφουν τον υπό ψήφιση νόμο έχουν πιάσει ποτέ ποντίκι στο χέρι τους?
What distinguishes “linear” and “non-linear” audiovisual services?
Non-linear services are defined as “any audiovisual media service where the user decides upon the moment in time when a specific programme is transmitted on the basis of a choice of content selected by the media service provider”. The distinction between TV broadcast or linear services (“push content”), on one hand and non-linear or on-demand services (“pull content”), on the other, depends on who decides when a specific programme is transmitted and whether schedules exist. The Commission believes that this distinction is sustainable over time and will accommodate further technological developments such as personal video recorders. The differing degrees of regulation of content “pushed” by suppliers or “pulled” by users reflects differences in user choice and control and in the likely impact on society.
Το πρόβλημα με το Άρθρο 15 είναι πως όλος ο υπόλοιπος νόμος αναφέρεται σε παραδοσιακά ΜΜΕ. Το Άρθρο 15 ταιριάζει γάντι στο MEGA (ας το δανειστούμε ως παράδειγμα) είτε κάνει “εκπέμπει” στο Internet το κανονικό του πρόγραμμα, είτε άλλο. Το άρθρο 9 το οποίο εντόπισες και εσύ προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να κάνει regulate εταιρίες που δίνουν triple-play.
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως ο ρόλος του ΕΣΡ έχει να κάνει μόνο με το φάσμα των συχνοτήτων τη στιγμή που το Άρθρο 15 του Συντάγματος μας λέει ακριβώς για ποιο λόγο υπάρχει:
Και λέω αν γιατί προσωπικά δεν μου αρέσει η ιδέα ενός θεματοφύλακα “ποιότητας” ΄- αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.
Πάντως το ενδιαφέρον μου τράβηξε το πρώτο άρθρο, που δείχνει τη σε βαθμό παιδικής αφέλειας ερασιτεχνική νοοτροπία των νομοθετών μας: “Με τις διατάξεις του νόμου αυτού διασφαλίζονται η πολυφωνία…η ποιοτική στάθμη….κλπ.”
Πολύ ωραία, δεν έχουμε παρά να περάσουμε και ένα νόμο που να λέει άρθρο πρώτο λύνεται το πρόβλημα των πυρκαϊών, άρθρο 2 αναδασώνονται αυτομάτως τα καμένα δάση, άρθρο 3 καταργείται το νέφος και η ρύπανση κλπ.
Φοβάμαι ότι με τη νομοδιάρροια που μας χαρακτηρίζει, και με την κλασική πρακτική κάθε αντίστοιχης Αρχής με το ΕΣΡ να καταλαβαίνει τις αρμοδιότητες που τους αποδίδονται με το ευρύτερο δυνατόν πνεύμα, δεν έχεις άδικο να ανησυχείς.
Θα προσπαθήσω να το διαβάσω λίγο πιο αναλυτικά και θα επανέλθω
Στο διαδίκτυο δεν συμβαίνει αυτό. Δεν λέω ότι μπορεί να ανεβάζει κανείς ότι θέλει άλλα για την προστασία του πολίτη από προβλήματα που μπορεί να προκύψουν με το περιεχόμενο υπάρχει ήδη νομοθεσία που επαρκεί. Γιατί πρέπει να παίρνει κανείς άδεια από το ΕΣΡ προκαταβολικά;
Υπάρχει και κάτι ακόμη που είναι περιορισμένο, η δυνατότητα χρηματοδότησης καναλιών που είναι τυπικά δωρεάν για τον τηλεθεατή (μη συνδρομητικά). Στη Βρετανία πριν 8-10 χρόνια έγινε τεράστια συζήτηση για το αν η αγορά, δηλαδή η διαφημιστική δαπάνη που επιχορηγεί αυτά τα προγράμματα, επαρκούσε για να καλύψει τη δημιουργία πέμπτου καναλιού εθνικής εμβέλειας.
Όλα αυτά σε μία χώρα με 60 εκατομμύρια κατοίκους και τη δυνατότητα εμπορικής ανάπτυξης που προσφέρει η δημιουργία προγραμμάτων στην Αγγλική γλώσσα. Αν δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να αντέξει ένα κανάλι είναι εξαιρετικά πιθανό να ρίξει την ποιότητα του προγράμματος. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την Ελλάδα των δεκάδων εθνικών και εκατοντάδων τοπικών σταθμών δεν υπάρχει.
Στο διαδίκτυο το κόστος παραγωγής και ειδικότερα το κόστος εκπομπής είναι εξαιρετικά μικρότερο. Η μορφή του μέσου επίσης επιτρέπει τη δημιουργία περιεχόμενου και προγράμματος από διαφορετικά άτομα που ζουν σε διαφορετικές χώρες κλπ.
Ο νόμος έχει κι άλλα προβλήματα βέβαια. Ο Στέφανος Μάνος έγραψε μερικά από αυτά στο e-rooster:
http://e-rooster.gr/07/2007/489
Το νομοσχέδιο είναι σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής. Να δούμε τι θα γίνει…
Αυτό που καταλαβαίνω από το νομοσχέδιο είναι πως το συγκεκριμένο άρθρο έχει στο μυαλό του τα “παραδοσιακά” ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Και προσπαθεί να αντιμετωπίσει κάθε radio/tv content provider μέσω του Internet υπό το ίδιο πρίσμα, πράγμα ανεδαφικό.
[...] Έλεγχος στο e-content via vrypan [...]
[...] κρατική τηλεόραση; Πού είναι το ΕΣΡ που υποτίθεται ότι θα επιτηρεί και το διαδίκτυο να επιβάλει [...]
[...] μήνες αργότερα, πέρασε “στην ζούλα” το Σ/Ν για τα ΜΜΕ (το άκουσε κανείς να συζητίεται σε τηλεοράσεις και [...]
[...] από κάποιο διάστημα συζητούσαμε στο ιστολόγιο του Παναγιώτη για την πιθανότητα να εμπλακεί το ΕΣΡ στην [...]