Προσπαθώ να καταλάβω, γιατί μπορεί να υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ bloggers και δημοσιογράφων; Δεν καταλαβαίνω, αλλά για να επιμένουν τόσοι, κάτι θα πρέπει να υπάρχει. Αν έπρεπε να υπάρχει κάποια αντιπαλότητα, θα έπρεπε να είναι μεταξύ bloggers και εκδοτών: η δημόσια γραφή δεν υποβαθμίζεται, αυτό που ίσως πληγεί είναι τα μέσα που είχαν την αποκλειστικότητα να την δημοσιεύουν.
Στο φτωχό μου μυαλό, τα social media (blogs, podcasts κ.λ.) είναι άλλη μία ευκαιρία για τους δημοσιογράφους. Δεν θέλεις να έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου να σου λέει τί να γράψεις και πότε, πόσες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις, πόσα λεπτά πρέπει να κρατήσει το ρεπορτάζ σου, ποιόν θα καλέσεις στην εκπομπή σου; Νομίζεις ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα; Ανοίγεις το blog σου, βάζεις διαφημίσεις και είσαι “αφεντικό του εαυτού σου” (και βλέπεις και αν είχες εσύ δίκαιο ή αυτοί που σου έκαναν κουμάντο). Σε άλλες χώρες γίνεται ήδη. Αργά ή γρήγορα θα γίνει και εδώ.
Λοιπόν; Δύο πιθανές εξηγήσεις μπορώ να δώσω. Η μία είναι η τεχνοφοβία. Η άλλη είναι ότι η “τέταρτη εξουσία” ως γνήσιος φορέας εξουσίας έχει το δικό της κατεστημένο, που βλέπει με μισό μάτι κάθε αλλαγή.
–
αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις, η blog-οκρατία του j95.
11 Comments
1. Οι δημοσιογράφοι δεν κατανοούν το μέσο, άρα το ερμηνεύουν με λάθος εργαλεία
2. Οι bloggers είναι άνθρωποι που γενικά είναι καχύποπτοι ως προς τους δημοσιογράφους και αυτά που γράφουν.
Ε, δε θέλει και πολύ.
Καταρχήν, οι ίδιοι δεν μπορούν να πουν ότι θα αφήσουν τη δουλειά τους για να κάνουν δημοσιογραφία online και μόνο, καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Ειδικά στην Ελλάδα το να βγάλεις λεφτά από ιστοσελίδα που δεν πουλάει κάτι απτό έστω και από διαφημίσεις μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Για την ώρα τουλάχιστον. Έτσι, όταν ένας δημοσιογράφος βλέπει κάποιους να κάνουν περίπου τη δουλειά που ο ίδιος κάνει αλλά και δωρεάν είναι φυσικό να θεωρείται ότι απειλείται.
Επιπλέον, και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος, υπάρχει η γενική αντίληψη (άρα και από τους δημοσιογράφους) ότι ό,τι γράφεται στα blogs δεν ελέγχεται. Έτσι είναι επίσης λογικό για το δημοσιογράφο να θεωρήσει ότι οι bloggers υποβαθμίζουν αυτό που προσφέρει στο επάγγελμά του.
Φυσικά, και οι δύο συλλογισμοί καταρρίπτονται εν μέρει τουλάχιστον από το γεγονός ότι αν κοιτάξει κανείς σε στατιστικές μόνο το 1/3 των bloggers θεωρεί το blog τους ‘κάποια μορφή δημοσιογραφίας’ ενώ πάνω από τους μισούς ελέγχουν αυτά που γράφουν και αναφέρουν τις πηγές τους.
Πέρα από τις στατιστικές ένα blog αν είναι έγκυρο το δείχνει. Μπορεί να σε ξεγελάσει την πρώτη ή και τη δεύτερη φορά αλλά σύντομα αν αυτά που λέει καταλαβαίνεις αν αυτά που λέει δεν έχουν υπόσταση (οπότε το παρατάς) ή αν είναι βάσιμα (όποτε συνεχίζεις να το παρακολουθείς).
(Αυτό παρεμπιπτόντως δίνει και ένα “όνομα” στο blog, ένα κύρος. Που δεν έχει να κάνει με το αν όσοι γράφουν σε αυτό το κάνουν επώνυμα.)
Οι εντάσεις διαφέρουν απο περιοχή σε περιοχή του πλανήτη, ανάλογα με την επικοινωνιακή της ιστορία και ωριμότητα.
Δείτε δύο σχετικά θέματα εδώ και εδώ
Κρίμα ρε γμτ και ήταν καλό αυτό που έγραψα.
Πείτε μου ότι δεν θα λείψουν σε κανέναν.
Σκεφτείτε αύριο να σταματήσουν να αναδημοσιεύονται κείμενα από blogs σε εφημερίδες και περιοδικά.
Πείτε μου ότι θα λείψουν σε κάποιον.
Το ξέρω, υπερβάλλω λίγο, αλλά σκεφτείτε το.
Και εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτό που ζητούσε η δημοσιογράφος δεν θα έπαιρνε πάνω από 10 λεπτά δουλειά και θεωρώ δικαιολογία τους “τεχνικούς λόγους”. Επίσης σαφώς και πρέπει να έχει το δικαίωμα (ασχέτως λόγων) ο οποιοσδήποτε να μπορεί να διαγράφεται από λίστες / blogs / υπηρεσίες κλπ που έχει γραφτεί είτε μόνος του, είτε από τρίτο, αν ο ίδιος το ζητήσει και το επιθυμεί.
Τα παραπάνω τα αναφέρω πάντα χωρίς να με ενδιαφέρουν ή να δίνω βάση στο γιατί ή με ποιον τρόπο ζήτησε την διαγραφή η δημοσιογράφος.
Τέλος να πω ότι προσωπικά έβγαλα το συμπέρασμα ότι ο κ. Βρυώνης απλώς έψαχνε αφορμή να κλείσει το monitor, είτε γιατί βαρέθηκε (ελείψη χρόνου / χρημάτων / διάθεσης κλπ) είτε γιατί φοβήθηκε μετά από όσα τραγελαφικά παρακολουθήσαμε με το blogme.gr πριν λίγους μήνες. Δηλαδή πιστεύω πως χρησιμοποιήσε την δημοσιογράφο ως αιτία για κάτι που ούτως ή άλλως σκόπευε / ήθελε να κάνει για ξεκάφρωμα και το κατάφερε αφού έπεσε γερό κράξιμο και στα δυο sites και σε πολλά τρίτα blogs προς την δημοσιογράφο, τις περισσότερες φορές άκρως αδικαιλόγητο και κατ’εμέ άδικο.
Τον vypran τον παρακολουθούσα, έχω σχολιάσει και κάνα δυο τρεις φορές σε post του στο blog του, την άλλη την δημοσιογράφο δεν την γνώριζα, δεν έχει και πολύ χρόνο να διαβάζω blogs, οπότε επιλεκτικά και μόνο ορισμένα που έχουν άρθρα που μπορεί να με ενδιαφέρουν διαβάζω… Η στάση του πάντως δεν μου άρεσε στο όλο σκηνικό… και η άλλη πέταξε μερικές ατάκες και είχε μια επιθετικότητα σε ορισμένες απαντήσεις αλλά πιστεύω πως αυτά που ζητούσε (ΠΑΝΤΑ ασχέτως λόγων που δεν με ενδιαφέρουν στο κάτω κάτω) ήταν λογικά ….
3 Trackbacks
[...] Στο φτωχό μου μυαλό, τα social media (blogs, podcasts κ.λ.) είναι άλλη μία ευκαιρία για τους δημοσιογράφους. [...]
[...] Run Florist Run Published January 20th, 2007 Filosofies Κι εγώ την ίδια απορία με τον vrypan έχω ή οποία πολύ επιδερμικά μπορεί να λυθεί. Δεν μάχονται όλοι οι δημοσιογράφοι τα μπλογκζ. Υπάρχουν πολλοί που είναι αρκετά γάτοι για να λειτουργήσουν το ίδιο καλά και στα μπλογκζ όπως και στα παραδοσιακά μέσα. Σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο που θα θύμιζε τη γη της επαγγελίας οι δημοσιογράφοι θα βασιζόταν πάνω στους μπλογκερς, θα επικοινωνούσαν μαζί τους και αν ήταν αρκετά έξυπνοι θα αποκόμιζαν αρκετά από τον τρόπο σκέψης τους αλλά κυρίως στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα γεγονότα της καθημερινότητας ένας μπλογκερ. Αντίθετα δεν είναι λίγοι που θεωρούν το μπλογκ απειλή με τον ίδιο τρόπο που κοντόφθαλμα θεωρεί ένας γραφίστας τους υπολογιστές απειλή για την εργασία του. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα εξαιρετικού δημοσιογράφου και μπλόγκερ είναι ο Νικος Ξυδάκης ο οποίος χρησιμοποιεί την πραγματικά υπέροχη γραφή του με την ίδια ευκολία και στην εφημερίδα και στο μπλογκ του. Από την αρχή αγκάλιασε γραπτώς τα μπλογκζ και είδε την ευκαιρία της ταχύτητας της καταγραφής και του σχεδόν αδιαμεσολάβητου. Δεν θα συνεχίσω με τα παραδείγματα γιατί αναγκαστικά θα αναφερθώ και σε παραδείγματα προς αποφυγήν αντίθετα θα συνεχίσω τη σκέψη μου με τη ψηφιακή φυσιογνωμία ενος μπλόγκερ που γνωρίζω καλύτερα από όλους. Καταγράφω την καθημερινότητά μου με ότι αυτό συνεπάγεται. Χαρές, λύπες, πένθη, νεύρα, διαφωνίες, συμφωνίες. Ναι γίνομαι και μικροπρεπής και εκδικητικός και ανθρωπάκι και βλάκας και έξυπνος και διορατικός και κοντόφθαλμος και τεχνοφοβικός και χιουμορίστας και πικρός γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη φύση μας. Η επικοινωνία έχει το τίμημά της όπως είπε ένας καλός φίλος κάποτε. Και όταν αγωνίζεσαι να επικοινωνήσεις και να απλώσεις το χέρι σου προς τον άλλο μερικές φορές αυτό το χέρι γίνεται γροθιά και ενώ θέλεις κάποιον να τον χαιδέψεις τον γρονθοκοπάς. Στην ίδια ακριβώς παγίδα πέφτουν και οι δημοσιογράφοι που μάχονται -και μάλιστα πολύ άγαρμπα, στο όριο του αστείου- ένα μέσο που μόνο να προσφέρει έχει στην παρασιτεμένη κυριαρχία των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης τα οποία μεταφράστηκαν -πολύ κακώς- σε μαζικά μέσα επικοινωνίας διότι η επικοινωνία χρειάζεται δύο μέρη για να είναι εφικτή. Προς το παρόν τα δύο μέρη της επικοινωνίας είναι απόλυτα στεγανά μεταξύ τους και επιδρούν το ένα με το επιτρεπόμενα άλλο. Εγραψαν κάτι οι εφημερίδες? Θα “συζητηθεί” στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο με καλεσμένους ειδικούς για την περίσταση που ουσιαστικά θα βάλουν ακόμη ένα τουβλάκι lego στο αληθοφανές παιδικό παιχνίδι που λέγεται mass media. Εδώ έρχεται σφηνοειδώς το φαινόμενο των μπλογκζ που λειτουργεί ως παράνομο κανάλι και “ενοχλεί” τα παραδοσιακά μίντια και τους εργαζόμενους σε αυτά. Σε μια μικρή χώρα όπως είναι η ελλάδα η απειλή θεωρείται μικρή απειλή άρα μετρήσιμη εύκολα. Ομως οι παραδοσιακοί “εγκέφαλοι” ξέχασαν μια πολύ σημαντική παράμετρο: Οτι το ιντερνετ είναι παγκόσμιο. Εδώ θα επισημάνω με το απλό μου μυαλό μια δυσλειτουργία στο σύστημα. Ενώ γίνεται μια πολύ σημαντική προσπάθεια στο να έχουν όλοι ιντερνετ ταυτόχρονα υπάρχουν μερίδες ανθρώπων που προσπαθούν να το “μορφοποιήσουν” κατά τα δικά τους στερότυπα. Αυτό το φαινόμενο δεν έχει να κάνει με θεωρίες συνωμοσίας αλλά κυρίως με τη διαχείριση χρήματος κάτι που στα μπλογκζ ευτυχώς είναι ακόμη ένα λουλούδι κλειστό. Στα παραδοσιακά μιντια υπάρχει συναλλαγή. Πουλάω κάτι και το αγοράζεις. [...]
[...] Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και δημοσίευμα στο vrypannet με τον τίτλο «bloggers vs δημοσιογράφων». (Ζητώ συγγνώμη, [...]