Η τελευταία έκδοση του Fedora Core Linux κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες (24/10).

Στα αξιοσημείωτα:
- πιο εξελληνισμένο παρά ποτέ :-)
- GNOME 2.16
- νέος φανταχτερός window manager, ονόματι Compiz (ρίξτε μία ματιά εδώ)
- πολλές ακόμη βελτιώσεις

[via: Dimitris Glezos]

Κατά καιρούς έχει γίνει αρκετή συζήτηση σχετικά με το θέμα της ανωνυμίας στο Internet. Η πιο διαδεδομένη άποψη είναι “στο Internet μπορείς να είσαι ανώνυμος και συνεπώς ελεύθερος να εκφράζεις τις απόψεις σου”.

Θεωρώ ότι η άποψη αυτή είναι αρκετά επικίνδινη και θα έπρεπε να την υποστηρίζουμε μόνο υπό προϋποθέσεις.

Καταρχήν, συνήθως η ανωνυμία που νομίζουν ότι απολαμβάνουν οι περισσότεροι χρήστες του Internet είναι ψευδαίσθηση. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και αρκετές τεχνικές γνώσεις για να γίνει “αδύνατη” η ταυτοποίηση ενός χρήστη του Internet, ειδικά όταν αυτός έχει τακτικές δραστηριότητες (συντήρηση blog, χρήση email, forums κ.λ.). Ίσως μερικές φορές η ταυτοποίηση να είναι “δύσκολη” ή “χρονοβόρα” (έννοιες σχετικές, ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει ο ενδιαφερόμενος), αλλά σπάνια αδύνατη.

Αλλά ας πούμε ότι πρακτικά, έχουμε αυτή την επιλογή της ανωνυμίας. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις που την καταλαβαίνω π.χ.:
- δημοσιοποίηση προσωπικών βιωμάτων. Καταλαβαίνω γιατί μπορεί να θέλω να γράψω για τον κρυφό μου έρωτα ή τα κρυφά μου βίτσια ή ακόμη και τις τραυματικές μου εμπειρίες ανώνυμα -ακόμη και τις προσωπικές μου χαρές και λύπες. Και κατά κανόνα, η υπογραφή με όνοματεπώνυμο δεν προσφέρει κάτι, έτσι κι αλλιώς.
- έκφραση απόψεων σε αυταρχικά και ολιγαρχικά καθεστώτα ή περιβάλλοντα (π.χ. εγκληματικοί κύκλοι ή ακόμη και ανελεύθεροι χώροι εργασίας). Νομίζω ότι εδώ ο λόγος είναι προφανής.

Όμως, πιστεύω ότι η ανωνυμία θα έπρεπε να είναι η τελευταία λύση, ένας αναγκαίος συμβιβασμός. Εκτός και αν ζούμε σε μία κοινωνία που φοβόμαστε να πούμε δυνατά την άποψή μας, που ο μόνος τρόπος να εκφραστούμε ελεύθερα είναι φορώντας κουκούλες ή κρυμένοι πίσω από την ανωνυμία της εξέδρας και του όχλου. [1]

Η επωνυμία έρχεται μαζί με ευθύνη και η δημοκρατία βασίζεται στις ευθύνες που έχουν οι πολίτες της. Ένα ψευδώνυμο μπορεί να κρύβει δόλο ή κάποια κρυφή ατζέντα. Τα οποία βέβαια μπορούν να υπάρχουν και όταν κάποιος εκφράζει την άποψή του επώνυμα, αλλά τότε τον ακολουθούν.

Ανώνυμα, μπορώ να βγω και να πω ότι μέσα στο τάδε προϊόν βρήκα σκουλίκια, επώνυμα θα το πω μόνο αν πραγματικά μπορώ να το αποδείξω. Ανώνυμα θα μπορούσα να αποκαλύψω προσωπικά δεδομένα (”τον είδα με την ερωμένη του εκεί” ή “όταν ήταν 12 χρονών την είχαν βιάσει”) που επώνυμα θα ήταν παράνομο να κάνω. Ανώνυμα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω και για αυτό ο λόγος μου έχει μικρή αξία.

Θα προτιμούσα να βλέπω περισσότερη επωνυμία στο Internet. Θα προτιμούσα η επωνυμία να είναι η αυτόματη, η φυσιολογική επιλογή και να εξαιτάζουμε την περίπτωση της ανωνυμίας μόνο όταν χρειάζεται. Μου κάνει εντύπωση ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που προτιμούν να κρύβονται πίσω από ένα “nickname”.[2]

Και μία τελευταία σημείωση, προς όσους θέλουν να θεωρούν ότι το “citizen journalism”, η “δημοσιογραφία των πολιτών”, θα περιορίσει σημαντικά την δύναμη των παραδοσιακών μέσω ενημέρωσης. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, με όλα τα αρνητικά τους, είναι επώνυμα. Ακόμη και όταν κάποιος αρθρογραφεί ανώνυμα σε μία εφημερίδα ή ένα περιοδικό, ο επώνυμος αρχισυντάκτης ή εκδότης του εντύπου γνωρίζει την ταυτότητα του αρθρογράφου. Ακόμη και όταν ένας ρεπόρτερ δεν αποκαλύπτει τις πηγές του, ο ίδιος γράφει επώνυμα. Αν δεν έχουμε το θάρρος να υπογράφουμε τις απόψεις και τις πληροφορίες μας, αυτές δεν θα έχουν ποτέ την ίδια βαρύτητα.

–
[1] εδώ βέβαια υπάρχει ένα θέμα για το οποίο όσοι ασχολούνται με την Δικαιοσύνη θα έπρεπε να ντρέπονται: σε πολλές κοινωνίες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής) οι πολίτες φοβούνται την εμπλοκή τους σε δικαστικές υποθέσεις διότι δεν πιστεύουν ότι θα βρουν το δίκαιό τους, αλλά και διότι η ίδια η διαδικασία είναι έτσι που γνωρίζεις ότι ακόμη και αν δικαιωθείς θα έχεις χάσει (οικονομική ή επαγγελματική καταστροφή, διασυρμός, διαδικασίες που κρατούν για χρόνια κ.λ.).
[2] Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει μία ενδιάμμεση κατάσταση που προκύπτει όταν κάποιος εμφανίζεται δικτυακά με ένα ψευδώνυμο, αλλά στην “φυσική” του υπόσταση συνδέει το ψευδώνυμο αυτό με το όνομά του. Είναι η περίπτωση που δικτυακά ο “vrypan” δεν αναφέρει τα προσωπικά του στοιχεία, αλλά σε μία φυσική συνάντηση με άλλους αποκαλύπτει ότι είναι ο Παναγιώτης Βρυώνης που έχει blog ως vrypan. Από αυτή την άποψη, οι blog-οσυνατήσεις, έχουν μία αξία που δεν είχα σκεφτεί παλιότερα.

Ο e-lawyer έχει μία πολύ σοβαρή πρόταση που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, σχετικά με την υπόθεση του blogme.gr:

Επειδή το καλύτερο αντίδοτο για το φόβο είναι πάντοτε η γνώση κι επειδή βλέπουμε ανθρώπους να αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά το κατά πόσο είναι ασφαλής η ενάσκηση της ελευθερίας της έκφρασης στο Δίκτυο (αναμεταδόθηκε και το φαινόμενο απειλών για το γνωστό θέμα, περιμένουμε την αναφορά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όμως), νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται είναι η ενημέρωση.

Παρόλο που η διαδικασία για την υπόθεση βρίσκεται σε επίπεδο προδικασίας, από την άλλη πλευρά μπορεί να υποστηριχθεί ισχυρό δικαίωμα της κοινής γνώμης του ελληνικού κυβερνοχώρου για σχετική ενημέρωση. Μπορεί, λοιπόν, να υποβληθεί μια αίτηση χορήγησης αντιγράφων της μήνυσης και όλων των σχετικών εγγράφων, με απάλειψη όσων στοιχείων δεν κρίνονται αναγκαία, πρόσφορα και αναλογικά για την ενημέρωση του κοινού. Έχει ιδιαίτερη σημασία να γίνουν γνωστοί οι ισχυρισμοί, τα επιχειρήματα, η αιτιολογία και κυρίως η νομική βάση που χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη υπόθεση, καθώς η απόφαση που θα εκδοθεί θα αποτελέσει μία από τις πρώτες σχετικές αποφάσεις για το Διαδίκτυο και θα αποτελέσει ένα είδος “νομολογίας” (χωρίς φυσικά να αναπτύσσει τυπικά δεσμευτικότητα για άλλες υποθέσεις).

Προτείνω να κατατεθεί μια αίτηση για λήψη όλου του σχετικού έγγραφου υλικού, με υπογραφή όσο το δυνατόν περισσότερων ενδιαφερομένων. Νομίζω ότι είναι σκόπιμο. Πείτε τη γνώμη σας στα comments.

Προσωπικά, θέλω να γίνει αυτή η κίνηση για να μάθουμε λεπτομέρειες για την υπόθεση, αφού μέχρι τώρα τα περισσότερα πράγματα που κυκλοφορούν είναι εικασίες.

Για να χαλαρώσουμε και λίγο…

Είδαμε το CARS σήμερα. Αν σας αρέσουν οι ταινίες της Pixar, θα σας αρέσει και αυτό. Εμένα μου άρεσε :-)

Μου το θύμησε ο Νίκος. Μία ομιλία για αυτούς που δεν φοβούνται να κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό. Ή μάλλον, κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό, παρόλο που φοβούνται.

Σχετικά με την υπόθεση του blogme.gr (βλ. και προηγούμενο post), θα ήθελα να διευκρινίσω ένα-δύο πράγματα ως προς την άποψή μου.

1. Θεωρώ δικαίωμα οποιουδήποτε να κάνει μήνυση σε οποιονδήποτε. Και μάλλιστα δεν το θεωρώ εγώ μόνο, αλλά είναι δικαίωμα όλων μας.
Άρα, θίγεται κάποιος με κάτι που έχω γράψει; Επικοινωνεί μαζί μου ζητώντας να το αποσύρω και αν όχι, μου κάνει μήνυση και τα λέμε στα δικαστήρια. Άρα, ΔΕΝ με νοιάζει ποιός και γιατί έκανε την συγκεκριμένη μήνυση. (αν και θα έχω άποψη για το αποτέλεσμα της δικαστικής διαμάχης)

2. Θεωρώ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ, ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ, ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, επειδή εγώ έκανα μήνυση σε κάποιον, να καταστρέφεται η δοθλειά του, η ζωή του, να διασύρεται κ.λ. ΠΡΙΝ αποφασίσει η Δικαιοσύνη αν έχω δίκαιο. (και πάλι, μπορεί να αποφασίσει ότι έχω δίκαιο και ότι μου χρωστάει 1 ευρώ αποζημίωση)

3. Είναι ακόμη πιο απαράδεκτο οι κυρώσεις αυτές να πλήτουν το μέσο που μεταδίδει χωρίς καμία επεξεργασία την πληροφορία. Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να κλείσουν όλους τους ISPs γιατί μέσα από τα δίκτυά τους κυκλοφορούν οι πληροφορίες που με θίγουν.

Με τέτοιες καταστάσεις, πού να εμφανιστούν ελληνικά start-ups; Web2.0 είπατε;

–
UPDATE: Μου άρεσε πολύ η ανάλυση του netpen που με βρίσκει 100% σύμφωνο.