Απαράδεκτα επεισόδια στις Ελπίδες: Οι κάφροι μας φρόντισαν να δείξουν τί σημαίνει “φιλοξενία”.

Κάποτε τουλάχιστον αισθανόμασταν μειονεκτικά και κομπλεξικά απέναντι σε κάποιους και ντύναμε το αίσθημα κατωτερώτητας σαν “φιλοξενία”. Τώρα δεν μας πιάνει κανείς, είμαστε Ευρωπαίοι (από τους παλιούς, όχι τους βλάχους που μπήκαν τώρα), είμαστε πρωταθλητες Ευρώπης στο ποδόσφαιρο (τί να πουν οι Γερμαναράδες και τα Γαλλάκια μωρέ!), έχουμε Ευρώ, κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, δώσαμε τα φώτα του Πολιτισμού στους πίθηκους και έμαθαν να περπατάνε, που όταν χτίζαμε Παρθενώνες πηδούσαν από κλαδί σε κλαδί.

Γαμάμε και δέρνουμε. Προσκυνήστε μας!

(Ας ελπίσουμε μόνο, ότι δεν θα γίνουμε ποτέ τόσο σημαντικοί και μεγάλοι όσο νομίζουμε, γιατί τότε την έβαψαν όλοι.)

Όπως είπα και εδώ, ένας από τους στόχους του monitor είναι να διευκολύνει τα ελληνικά blogs να αλληλεπιδράσουν.

Η κυριότερη μορφή τέτοιας αλληλεπίδρασης για τα blogs είνα η ύπαρξη links από το ένα στο άλλο. Όταν ένα post από ένα blog έχει link σε ένα post ενός άλλου είναι σαν να δημιουργείται μία “συζήτηση”. Χρησιμοποίησα λοιπόν το technorati για να εμφανίζω δίπλα σε κάθε post πόσα άλλα blogs το “συζητάνε”. Αυτά είναι τα μικρά πράσινα “μπαλονάκια” που θα δείτε δίπλα σε μερικά posts. Αν πατήσετε πάνω σε ένα θα πάτε στην σχετική σελίδα που δείχνει και αυτά τα links.

(BTW, δεν ξέρω κανένα aggregator που να έχει αυτή την δυνατότητα. Μόλις καθαρίσω λίγο τον κώδικα θα συμπεριλάβω και αυτό το functionality στο lilina…)

Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με το Μικρό Γαλατικό Χωριό του Ναυτίλου. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν στην καλομαθημένη Ελλάδα της γενίκευσης, της ημιμάθειας και κυρίως της υποκρισίας αρχίσουμε πάλι να κατηγορούμε την (περισσότερο καλή παρά κακή) Ε.Ε. για τις δικές μας γκάφες… Γιατί, γίνεται να φταίμε εμείς ποτέ; Όχι βέβαια -η μαμά μας μας μεγάλωσε λέγοντάς μας ότι είμαστε ό,τι καλύτερο έχει συμβεί ποτέ στην ανθρωπότητα.

Παίρνοντας έμπνευση από τον Πλανήτη του Σίμου και με δεδομένο ότι το lilina παίζει πλέον ικανοποιητικά καλά, αποφάσισα να στήσω το monitor.vrypan.net.

Σκοπός του monitor είναι να αποτελέσει ένα χώρο αλληλεπίδρασης των πολλών ελληνικών blogs που έχουν κάτι να πουν. Παρατήρησα και στον “Πλανήτη” ότι με κάποιο τρόπο όταν οι blogers γνωρίζουν ότι τα posts τους βρίσκονται και σε ένα “χώρο” με άλλα, αρχίζουν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Αυτό βέβαια είναι μία δική μου αίσθηση.

Μία άλλη λειτουργία του monitor θα είναι να βοηθάει νέα blogs να γίνουν γνωστά.

Στόχος του monotor δεν είναι να αντικαταστήσει τα ίδια τα blogs, αφού συμφφωνώ με αυτό που διάβασα κάπου ότι ένα blog δεν είναι μόνο τα κείμενα άλλα η όλη εμπειρία που προσφέρει στον επισκέπτη. Αυτός είναι και ο λόγος που π.χ. τα μόνα άρθρα που θα εμφανίζονται είναι αυτά που δίνει το feed του καθενός, το monitor δεν κρατάει αρχείο. Φαντάζομαι το monitor σαν μία “καθημερινή συλλογική εφημερίδα” που δημιουργείται αυτόματα από τα πολλά ανεξάρτητα blogs που την απαρτίζουν. Χωρίς λογοκρισία (εκτός από την επιλογή των ίδιων των blogs). Ανεξάρτητη όσο μπορούμε να είμαστε όλοι όσοι συμβάλλουμε. Ενδιαφέρουσα, όταν είμαστε και εμείς…

Φαντάζομαι ότι στην πορεία θα γίνουν διάφορες αλλαγές και διορθώσεις. Για παράδειγμα δεν έχω καταλήξει αν θα έπρεπε να υπάρχουν και posts στα αγγλικά (μερικά ελληνικά blogs φιλοξενούν και posts σε άλλες γλώσσες). Επίσης υπάρχουν μερικά τεχνικά θέματα και ιδέες που θα ήθελα να δω. Αλλά αποφάσισα ότι είναι καλύτερο να βγει “στον αέρα” το site και τις λεπτομέρειες να τις δουλέψω στην συνέχεια, με βάση την ανάδραση που θα λάβω… Περιμένω εντυπώσεις και ιδέες!

Δεν ήταν κακός άνθρωπος, τα διάφορα ελατώματά του όμως τον οδηγούσαν να κάνει κακό σε άλλους. Τον γνώρισα πριν από 6 χρόνια. Η σχέση μας ήταν επαγγελματική και σχεδόν μέχρι να τελειώσει τον συμπαθούσα, είχε πλάκα, ήταν γραφικός. “Χωρίσαμε” με τον χειρότερο τρόπο, ίσως να είναι ο μόνος άνθρωπος που μου έχει κάνει κακό, μετά από τόσο καιρό όμως ποιός τα θυμάται αυτά…

Δεν έχει σημασία το όνομά του, με τους φίλους τον φωνάζαμε “Ντάμπλαγια-Ντάμπλαγια”.

Χθες έμαθα ότι πριν από μερικές μέρες πέθανε. Στην κηδεία του δεν πήγε ούτε η γυναίκα του, ούτε η κόρη του… Ας είναι αυτό το posting ένας μικρός αποχαιρετισμός από εμένα. Ας βρει την γαλήνη που νομίζω ότι δεν βρήκε στην ζωή.

Μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη δίνει ο Marcus Brinkmann στον Νικόλαο Καραστάθη.

Μου άρεσε πολύ μία έκφραση από την συνέντευξη: Σήμερα, ο προγραμματισμός είναι εργαλείο για κοινωνικήαλλαγή (Programming is now a tool for social change).

Εδώ και αρκετό καιρό έχω αποφασίσει ότι δεν θα ξαναπάρω μηχάνημα που να είναι άσχημο. Ο λόγος είναι ότι ξεμένω με μηχανήματα που είναι μεν ξεπερασμένα αλλά θα μπορούσαν να κάνουν μία δουλειά, αλλά δεν θέλω ούτε να τα βλέπω.

Προφανής εξαίρεση είναι σχεδόν ο,τιδήποτε έχει φτιάξει η Apple, για την οποία μπορεί κανείς να έχει όσες ενστάσεις θέλει (και εγώ μαζί) αλλά δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα προϊόντα της έχουν στυλ!

Όταν λοιπόν ο Γιώργος από το On+Up μου χάρισε πριν από λίγο καιρό ένα από τα πρώτα iMac G3 το δέχτηκα με μεγάλη χαρά! Μπορεί να φτιάχτηκε το 1998 και να έχει μόνο 128MB RAM, 4GB HD, αλλά είναι πανέμορφο! Άλλαξα τον δίσκο με ένα 160-άρη, έβαλα Gentoo και πάιζει μία χαρά!

Χθές, το αποσυναρμολόγησα τελείως και έπλυνα με σαπούνι όλα του τα πλαστικά γιατί μετά από τόσα χρόνια λειτουργίας είχε μαζέψει σκόνη και βρωμιά, τόσο από τα χέρια όσο και από την ροή του αέρα.

Καμαρώστε το! :-)

IMGP1450

Άργησα λίγο να μεταφέρω τις φωτογραφίες από το προηγούμενο τριήμερο στο Μιλάνο… Ορίστε όμως μερικές από την “Galleria Vittorio Emanuele”, ένα καταπληκτικό οικοδόμημα στην κεντρική πλατεία του Μιλάνου.

Βέβαια, μην νομίζετε ότι εγώ αναλώθηκα στα μαγαζιά μόδας :-)… Επέστρεψα με Mac Mini (!) και τα σχετικά περιφερειακά! Για την ακρίβεια, αυτό το άρθρο το γράφω στο mac (μέσω VNC όμως γιατί δεν έχω οθόνη της προκοπής στο σπίτι και το laptop είναι πολύ βολικότερο…)

Είναι η πρώτη φορά που έχω χρόνο να δω και να παίξω με το Mac OS X και πρέπει να πω ότι οι εντυπώσεις είναι πολύ καλές. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο, απλά έχει περισσότερη πλάκα, για κάποιο λόγο το όλο πακέτο κουτί-λειτουργικό-περιφερειακά με το ωραίο design τους κάνουν ευχάριστη την εμπειρία…

Από την άλλη, αν έχετε καλομάθει στην ελευθερία του Linux, μερικά πράγματα θα σας κακοφανούν. Μου αρέσει πάντως, αν και είχα αρχικά σκοπό να του βάλω Linux λέω να το αφήσω όπως είναι.

Το Business 2.0 έχει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το πώς η General Motors χρησιμοποιεί το blogging.

Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον γενικά -μπορεί μία εταιρεία να χρησιμοποιεί blogs για να επικοινωνεί με τους πελάτες της; (ή για την ακρίβεια, με τους stakeholders που είναι εκτός από πελάτες, δημοσιογράφοι, επενδυτές στο χρηματιστήριο, προμηθευτές κ.λ. κ.λ.). Αν ναι, πώς πρέπει να το κάνει; Μήπως είναι επικίνδυνη μ´ια τόσο μεγάλη έκθεση;

Το άρθρο της Σοφίας, Cheap Bastards, μου θύμισε για μία ακόμη φορά πόσο μπλεγμένες έχουμε στο κεφάλι μας τις έννοιες του “ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ” και του “ΤΖΑΜΠΑ”, καθώς και πόσο ενοχοποιημένο είναι σαν έννοια το κέρδος.

Πάμε λοιπόν… Η Σοφία (και όλοι όσοι έχουν βάλει comments κάτω από το άρθρο της, νομίζω) διαματρύρεται γιατί κάποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν μέσω Internet αποφάσισαν να κάνουν συνδρομιτικές τις υπηρεσίες τους. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί.

1) Ναι, τους κοστίζει. Βγάλτε τα calculators σας όλοι εσείς οι γκρινιάρηδες και υπολογίστε πόσο data transfer / month έχει να εκπέμπεις για ας πούμε 300 χρήστες ταυτόχρονα, επί 24 ώρες επί 30 μέρες με 64kbits/sec. Μετά βρείτε μου τον πιο φθηνό hosting provider που δίνει τόσο χώρο και πόσο κάνει.

2) Νομίζω ότι είναι προφανές ότι αν είσαι στην Ελλάδα ο διαφημιστής πληρώνει και για εσένα, αν δεν είσαι δεν πληρώνει. Πυροβολήστε τον που κάνει καλά την δουλειά του. Και στο κάτω-κάτω, γούστο του και καπέλο του.

Το σημαντικότερο όμως δεν είναι αν τους κοστίζει. Από όσο θυμάμαι οι συγκεκριμένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί έιναι εταιρείες. Και σαν εταιρείες, έχουν στόχο να βγάλουν λεφτά. Μπορεί και να αποτύχουν (στην οποία περίπτωση δεν νομίζω ότι θα τρέξετε να συνδράμετε οικονομικά τους μέτοχους που έχασαν) ή να πετύχουν. Αλλά ο λόγος που ρισκάρουν είναι για να βγάλουν. Το θεωρώ τίμιο και έξυπνη ιδέα για να προχωράμε μπροστά -οικονομικά, τεχνολογικά κ.λ.

Και ερχόμαστε τελικά στην διαφοροποίηση. Το ότι ακούγατε φίλοι μέχρι τώρα κάποιο σταθμό μέσω internet χωρίς χρέωση, ήταν ΤΖΑΜΠΑ. Δηλ. κάποιος δεν σας χρέωνε το κόστος αυτής της υπηρεσίας (έστω το 0.0000001 ευρώ ανά μέρα που του κόστιζε). Δικαίωμά του είναι να το κλείσει το μαγαζί ή να το κάνει πριβέ. Δικό του είναι. Και αυτός αγοράζει από τους μουσικούς τα κομμάτια που σας βάζει να ακούτε. Που δικά τους είναι και κάλα κάνουν και τα πουλάνε όσο γουστάρουν.

Αν θέλετε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ξεκινήστε από την αρχή. Ασχοληθείτε με το podcasting (που μπορεί να είναι και κάτω από creative commons licenses), υποστηρίξτε/διαδόστε μουσικούς που διανέμουν την μουσική τους κάτω από παρόμοιες άδειες και υποστηρίξτε ενεργά προσπάθειες για την διασφάλιση της ελευθερίας μας στους τομείς των πνευματικών δικαιωμάτων. Αλλιώς, εμένα απλά μου φαίνεστε τζαμπατζήδες.